Qəzəl 12

ای رخت از روی حسن آیینه گیتی نماوی قدت چون طوبی از خوبی به صد نشو و نما

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 18

ای صفات تو عین موجوداتذات پاک تو مظهر ذرات

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 28

من سر شادی ندارم با غم یارم خوش استمن مسیحا مذهبم با دیر و خمارم خوش است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 30

ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش استدل من بی لب لعل نمکینت ریش است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 31

گرچه چشم ترک مستت فتنه و ابرو بلاستاین چنین دلبر بلا و فتنه دیگر کجاست؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 57

حیات زنده دلان جز به عشقبازی نیستمباز عشق به بازی، که عشق، بازی نیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 70

می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باددل به خدمت می گذارم یادگارت خیر باد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 76

دست قدرت بر عذارت خال مشکین تا نهادجان فتاد از غم بر آتش، دل بر آن سودا نهاد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 84

در کوی خرابات مناجات توان کرددر طور لقا عیش خرابات توان کرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 90

مشتاق گل از سرزنش خار نترسدجویان رخ یار ز اغیار نترسد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 92

ز تو چشم وفا داریم و هیهات این کجا باشدتمنای محال است این که خوبان را وفا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 95

شب قدر بی قراران سر زلف یار باشدمه عید نیکبختان رخ آن نگار باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 101

ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 106

تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 112

تقلید روان از ره توحید بعیدندزان است که هرگز به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 113

آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 119

چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 125

عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 127

دردمندان تو اندیشه درمان نکنندمستمندان غمت فکر سر و جان نکنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 148

کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 155

دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 160

بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 163

ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 166

می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرفخال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 167

صراحی می‌زند هردم انالحقبده ساقی می جام مروق

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 169

تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنکمست و مجنون شده‌ام بی سر و پا در کپنک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 178

صورت رحمان من آن روی نکو دانسته‌امچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانسته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 185

در خمارم ساقیا! جام جمی می‌بایدممحرم همدم ندارم، همدمی می‌بایدم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 195

شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینمولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 199

چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیمصورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq