Qəzəl 59

خیل خیال تست که بر چشم ما رودیا تخت جم که بر سر مور از هوا رود

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 60

مهل آن روی که از پرده پدیدار آیدترسم از چشم بد خلق به آزار آید

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 61

ای قدت سرو، اگر سرو به رفتار آیدوی لبت غنچه، اگر غنچه به گفتار آید

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 64

گر چونتو در آفاق جفار کار نباشدانصاف ز شوخی چو تو بسیار نباشد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 66

چه شدی کار من دلشده یکسر می‌شدیا تو سوی من و یا جان سوی تو بر می‌شد

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 67

عنبرین‌موی تو ، بر طرف جبین می‌گذردیا ز گلزار ختا آهوی چین می‌گذرد

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 71

خیز تا معتکف خانۀ خمار شویمسر به پیشش بسپاریم و سبکبار شویم

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 81

عمری که بی‌تو ای مه نوشاد می‌رودسر داده خرمنی است که بر باد می‌رود

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 83

تا سر کار تو با خانۀ خمار افتادراز سر بستۀ ما بر سر بازار افتاد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 94

نه سر سیحۀ زاهد نه چلیپای کشیشکفر زلف تو رها کرد مرا از همه کیش

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 96

عاشق که رنج عشق نداند ز راحتشگو باز گیر رحل اقامت ز ساعتش

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 97

جهان دریای خوناب است و ناپیداست پایانشالا ای آب جو بهراس از این دریا و طوفانش

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 100

گفتم رقم کنم به تو حال دل ملولرشک آیدم که بر تو فتد دیدۀ رسول

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

که برگذشت که خون می‌رود ز چشم ترمچه شعله بود که از پا گرفت تا به سرم

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 108

می بنالم که بسر وقت رسد صیادمنه من از تنگی دام است که در فریادم

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3

بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4

بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6

نفس بازپسین است ز هجرت جان رامژده ای بخت که شد عمر به سر هجران را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 7

در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 16

گیرم اندر دل پر درد هزاران غم از اوستداوری پیش که آرم که همه عالم از اوست

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 18

در کار عشق حاجت تیغ و خدنگ نیستخصمی که دل به صلح دهد جای جنگ نیست

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 27

هوسم کشد نگارا ز حلاوت عتیبتکه به ذوق دل ببوسم ز دهان دلفریبت

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

کدام آیت رحمت که در جبین تو نیستکدام لطف و ملاحت که در عجین تو نیست

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 43

مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارددلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 57

زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 72

تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 73

دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 74

اگر بلبل به دل داغی ز جور باغبان دارددر آتش من که با من نوگل من سرگران دارد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 75

افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq