Nəyyir Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خیل خیال تست که بر چشم ما رودیا تخت جم که بر سر مور از هوا رود
Qəzəl 60مهل آن روی که از پرده پدیدار آیدترسم از چشم بد خلق به آزار آید
Qəzəl 61ای قدت سرو، اگر سرو به رفتار آیدوی لبت غنچه، اگر غنچه به گفتار آید
Qəzəl 64گر چونتو در آفاق جفار کار نباشدانصاف ز شوخی چو تو بسیار نباشد
Qəzəl 66چه شدی کار من دلشده یکسر میشدیا تو سوی من و یا جان سوی تو بر میشد
Qəzəl 67عنبرینموی تو ، بر طرف جبین میگذردیا ز گلزار ختا آهوی چین میگذرد
Qəzəl 71خیز تا معتکف خانۀ خمار شویمسر به پیشش بسپاریم و سبکبار شویم
Qəzəl 81عمری که بیتو ای مه نوشاد میرودسر داده خرمنی است که بر باد میرود
Qəzəl 83تا سر کار تو با خانۀ خمار افتادراز سر بستۀ ما بر سر بازار افتاد
Qəzəl 94نه سر سیحۀ زاهد نه چلیپای کشیشکفر زلف تو رها کرد مرا از همه کیش
Qəzəl 96عاشق که رنج عشق نداند ز راحتشگو باز گیر رحل اقامت ز ساعتش
Qəzəl 97جهان دریای خوناب است و ناپیداست پایانشالا ای آب جو بهراس از این دریا و طوفانش
Qəzəl 100گفتم رقم کنم به تو حال دل ملولرشک آیدم که بر تو فتد دیدۀ رسول
Qəzəl 101من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم
Qəzəl 106که برگذشت که خون میرود ز چشم ترمچه شعله بود که از پا گرفت تا به سرم
Qəzəl 108می بنالم که بسر وقت رسد صیادمنه من از تنگی دام است که در فریادم
Qəzəl 3بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما
Qəzəl 4بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را
Qəzəl 6نفس بازپسین است ز هجرت جان رامژده ای بخت که شد عمر به سر هجران را
Qəzəl 7در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را
Qəzəl 16گیرم اندر دل پر درد هزاران غم از اوستداوری پیش که آرم که همه عالم از اوست
Qəzəl 18در کار عشق حاجت تیغ و خدنگ نیستخصمی که دل به صلح دهد جای جنگ نیست
Qəzəl 27هوسم کشد نگارا ز حلاوت عتیبتکه به ذوق دل ببوسم ز دهان دلفریبت
Qəzəl 36کدام آیت رحمت که در جبین تو نیستکدام لطف و ملاحت که در عجین تو نیست
Qəzəl 43مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارددلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد
Qəzəl 57زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد
Qəzəl 72تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود
Qəzəl 73دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
Qəzəl 74اگر بلبل به دل داغی ز جور باغبان دارددر آتش من که با من نوگل من سرگران دارد
Qəzəl 75افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد