Qəzəl 734

آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوهو آن تن که کشیدی به کمنمدش جذبوه

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 736

ز لعلش بوسه‌ای جستم، بگفت: آری، بگفتم: کیبگفت: ای عاشق سرگشته، صبرت نیست هم در پی؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 748

همچو گل صد گونه رنگ آورده‌ایغنچه‌وارم دل به تنگ آورده‌ای

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 754

ای ماه و مشتری ز جمالت قرینه‌ایوز گیسوی تو هر شکنی عنبرینه‌ای

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 761

اگر چه از بر من بارها چو تیر بجستیهم آخرم بکشیدیّ و چون کمان بشکستی

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 769

خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتیقصد کردم کت ببوسم دست و هم نگذاشتی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 770

گر تو سری میکشی تا نکنی آشتیما ز تو سرکش‌تریم،پس تو چه پنداشتی؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 772

جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتیخوبان جفا کنند ولی تا به غایتی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 776

مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردیچو دیر از غیر خالی شد در خلوت بهم کردی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 778

نگارا، یاد می‌داری که یاد ما نمی‌کردی؟سگان را در بر خود جای و جای ما نمی‌کردی؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 783

ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدیاحوال خود به زاری گفتیم اگر شنیدی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 784

دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دریبجزو در نظر عقل نیامد دگری

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 799

عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزیتا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 810

گل بین، گرفته گلشن ازو آب و رونقیبستان نگر،ز گل شده همچون خورنقی

Əvhədi Marağalı3 dəq
Qəzəl 820

سرم بی‌دولتست، ار نه ز پایت کی شدی خالی؟که حور نرگسین چشمی و ماه عنبرین خالی

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 834

ای هر سر مویت را رویی به پریشانیصد روی خراشیده موی تو به پیشانی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 839

ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی؟بتو سنگدل چه گوییم حکایت نهانی؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 841

مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانیچشم بد دور ز رویت، که شگرفی و جوانی

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 842

نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانیگذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 846

گر نخواهی که نظر با من درویش کنیاین توانی که به صد غصه دلم ریش کنی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 853

تبم دادی نمیپرسی که ای بیمار من چونیدلت چونست در عشق و تو با تیمار من چونی

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 861

تو در شهری و ما محروم از آن رویزهی شهر! و زهی رسم! و زهی خوی!

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 862

ترا گذاشته بودم که کار ساز شویچو کار ساخته باشی به خانه باز شوی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 868

دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگویجان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 876

گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سراییما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 881

ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بوییماه از هوست هر سرمه چون سر مویی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 883

گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟گفت: چوگان که زد آخر؟ که تو سر گشته چو گویی

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəzəl 884

خانهٔ تحقیق را ماه شبستان توییانفس و آفاق را میوهٔ بستان تویی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəsidə 1

راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟رحمتی بر من کنی وندر پناه آری مرا؟

Əvhədi Marağalı2 dəq
Qəsidə 3

گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاببه هرزه می‌گذرد عمر، وارهان، دریاب

Əvhədi Marağalı2 dəq