Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوهو آن تن که کشیدی به کمنمدش جذبوه
Qəzəl 736ز لعلش بوسهای جستم، بگفت: آری، بگفتم: کیبگفت: ای عاشق سرگشته، صبرت نیست هم در پی؟
Qəzəl 748همچو گل صد گونه رنگ آوردهایغنچهوارم دل به تنگ آوردهای
Qəzəl 754ای ماه و مشتری ز جمالت قرینهایوز گیسوی تو هر شکنی عنبرینهای
Qəzəl 761اگر چه از بر من بارها چو تیر بجستیهم آخرم بکشیدیّ و چون کمان بشکستی
Qəzəl 769خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتیقصد کردم کت ببوسم دست و هم نگذاشتی
Qəzəl 770گر تو سری میکشی تا نکنی آشتیما ز تو سرکشتریم،پس تو چه پنداشتی؟
Qəzəl 772جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتیخوبان جفا کنند ولی تا به غایتی
Qəzəl 776مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردیچو دیر از غیر خالی شد در خلوت بهم کردی
Qəzəl 778نگارا، یاد میداری که یاد ما نمیکردی؟سگان را در بر خود جای و جای ما نمیکردی؟
Qəzəl 783ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدیاحوال خود به زاری گفتیم اگر شنیدی
Qəzəl 784دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دریبجزو در نظر عقل نیامد دگری
Qəzəl 799عالمی را به فراق رخ خود میسوزیتا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟
Qəzəl 810گل بین، گرفته گلشن ازو آب و رونقیبستان نگر،ز گل شده همچون خورنقی
Qəzəl 820سرم بیدولتست، ار نه ز پایت کی شدی خالی؟که حور نرگسین چشمی و ماه عنبرین خالی
Qəzəl 834ای هر سر مویت را رویی به پریشانیصد روی خراشیده موی تو به پیشانی
Qəzəl 839ز تو بیوفا چه جوییم نشان مهربانی؟بتو سنگدل چه گوییم حکایت نهانی؟
Qəzəl 841مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانیچشم بد دور ز رویت، که شگرفی و جوانی
Qəzəl 842نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانیگذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی
Qəzəl 846گر نخواهی که نظر با من درویش کنیاین توانی که به صد غصه دلم ریش کنی
Qəzəl 853تبم دادی نمیپرسی که ای بیمار من چونیدلت چونست در عشق و تو با تیمار من چونی
Qəzəl 861تو در شهری و ما محروم از آن رویزهی شهر! و زهی رسم! و زهی خوی!
Qəzəl 862ترا گذاشته بودم که کار ساز شویچو کار ساخته باشی به خانه باز شوی
Qəzəl 868دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگویجان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی
Qəzəl 876گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سراییما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی
Qəzəl 881ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بوییماه از هوست هر سرمه چون سر مویی
Qəzəl 883گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟گفت: چوگان که زد آخر؟ که تو سر گشته چو گویی
Qəzəl 884خانهٔ تحقیق را ماه شبستان توییانفس و آفاق را میوهٔ بستان تویی
Qəsidə 1راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟رحمتی بر من کنی وندر پناه آری مرا؟
Qəsidə 3گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاببه هرزه میگذرد عمر، وارهان، دریاب