آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوهو آن تن که کشیدی به کمنمدش جذبوه

و آن دیدهٔ دریا شده را درد و غم اوصد بار به دستان مصیبت صلبوه

و آن سینهٔ آتشکده را غمزهٔ چشمشناگاه به شمشیر جدایی ضربوه

اسباب دل و دین مرا لشکر عشقشترکانه به یک تاختن اندر نهبوه

من راز شب خود بچه پوشم؟ که بدین رخاز خون دل و دیده چه روشن کتبوه!

گر جان طلبند از من دلسوخته ایشانبحثی نتوانم که هم ایشان و هبوه

با او ز پدر یاد نکردیم وز مادرکورا به فدا باد ابونا وابوه!

گویند: به دل صبر کن از یار و ندارمآن صبر که ایشان ز دل من طلبوه

با اوحدی آن قوت غالب که تو دیدییک باره فنا گشت چو ایشان غلبوه

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq