Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
پری، با آنکه واقف میشد از دوستدر آن معنی که حق با جانب اوست
Qəzəl 58بیار باده، که ما را به هیچ حال امشببرون نمیرود آن صورت از خیال امشب
Məntiqül-üşşaq, fəsil 59چو پیش عاشق آمد نامهٔ دوستحدیثی دید همچون مغز در پوست
Qəzəl 59مکن از برم جدایی، مرو از کنارم امشبکه نمیشکیبد از تو دل بیقرارم امشب
Qəzəl 60مهر گسل گشت یار، عهد شکن شد حبیباصل خطر شد دوا، رای خطا زد صلیب
Məntiqül-üşşaq, fəsil 62چو دید آن عاشق دلسوز خستههمایون نامهٔ یار خجسته
Qəzəl 62تا قلندر نشوی راه نیابی به نجاتدر سیاهی شو، اگر میطلبی آب حیات
Məntiqül-üşşaq, fəsil 64ز جام عاشقی مستم دگر باربریدم مهر و پیوستم دگر بار
Qəzəl 67رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوختآتشم در جگر خسته شد و زار بسوخت
Qəzəl 68جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوختآخر چه شد، که هیچ دلت بر دلم نسوخت؟
Məntiqül-üşşaq, fəsil 70زهی! از جام مهرت مست گشتهز کوباکوب هجران پست گشته
Məntiqül-üşşaq, fəsil 71که روز غم بسر خواهد شد آخرسخن نوعی دگر خواهد شد آخر
Məntiqül-üşşaq, fəsil 74چه باک؟ امروز اگر ره دور باشداگر فردا به منزل حور باشد
Qəzəl 74ای ز لعلت قیمت یاقوت پستسنبلت را دستهٔ گل زیر دست
Məntiqül-üşşaq, fəsil 75شنیدم حاجییی احرام بستهچو در ریگ بیابان گشت خسته
Məntiqül-üşşaq, fəsil 76اگر نتوان به دیر و زود کردنبباید چارهٔ بهبود کردن
Məntiqül-üşşaq, fəsil 77در آن مدت، که بود از محنت تبجهان بر چشم من تاریک چون شب
Qəzəl 92آن ترک پری چهره، که مانند فرشتستیارب، گل پاکش ز چه ترکیب سرشتست؟
Qəzəl 95دلم ز هر دو جهان مهر پروریدهٔ تستتنم به دست ستم پیرهن دریدهٔ تست
Qəzəl 102انجمن شهر ملای گلستباده بیاور، که صلای گلست
Qəzəl 105روی تو، که قبلهٔ جهانستاز دیدهٔ من چرا نهانست؟
Qəzəl 107درد دلم را طبیب چاره ندانستمرهم این ریش پاره پاره ندانست
Qəzəl 114مرا سر بلندی ز سودای اوستسری دوست دارم که در پای اوست
Qəzəl 118ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هستمیپسندد بر من بیچاره هر خواری که هست
Qəzəl 120هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هستنتوان گفت که در قالب او جانی هست
Qəzəl 123آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیستوآنکه مرا میکشد در غم خود، آن یکیست
Qəzəl 127چه دستها، که ز دست غم تو بر سر نیست؟چه دیدها؟ که ز نادیدنت به خون تر نیست؟
Qəzəl 135در خرابات عاشقان کوییستوندرو خانهٔ پریروییست
Qəzəl 145آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفتآتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت
Qəzəl 154سری که دید؟ که در پای دلستانی رفتدلی، که ترک تنی کرد و پیش جانی رفت؟