Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به گل گفتند: بلبل بس حقیرستترا با او چرا این دارو گیرست؟
Məntiqül-üşşaq, fəsil 57همانا با منت یاری همین بودفغان و گریه و زاری همین بود
Qəzəl 137دوش چون چشم او کمان برداشتدلم از درد او فغان برداشت
Qəzəl 139نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟که: آب دیدهٔ نظارگان ز سر بگذشت
Qəzəl 140تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشتباور مکن که: هیچ دلی گرد هوش گشت
Qəzəl 159زهی! شب نسخهای از زلف و خالتتراز کسوت خوبی جمالت
Qəzəl 163گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنتور ضرورت میروی با ما نباید رفتنت
Qəzəl 175کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بنددچو روز کوچ او باشد به پیش آهنگ در بندد
Qəzəl 186طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد
Qəzəl 194دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کردچیست آن؟ جان به سر کار تو در خواهم کرد
Qəzəl 209تیر از کمان به من اندازدعشق از کمین چو برون تازد
Qəzəl 217فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزداگر آن چشم کمان کش به کمین برخیزد
Qəzəl 239چون قد تو در چمن نباشدچون روی تو یاسمن نباشد
Qəzəl 240رنگینتر از رخ تو گل در چمن نباشدچون عارض تو ماهی در انجمن نباشد
Qəzəl 246آن کس که دلیش بوده باشدو آن دل صنمی ربوده باشد
Qəzəl 267گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غمخواری چه شد؟
Qəzəl 275عمری که نه با تست کسش عمر نخواندآنرا که تو در دام کشی کس نرهاند
Qəzəl 293تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرندکز آستان تو چون سایه در نمیگذرند
Qəzəl 295آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برندیا به دوش و سر خراب و مست و مبهوتم برند
Qəzəl 296چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Qəzəl 317گر نقش روی خوب تو بر منظری کننداو را چو قبله کعبهٔ هر کشوری کنند
Qəzəl 351هر که او بیدق این عرصه شود شاه شودوانکه دور افتد ازین دایره گمراه شود
Qəzəl 362گر آن کاری که من دانم بر آیدبهل تا در وفا جانم برآید
Qəzəl 380وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسرشیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر
Qəzəl 401شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیرخسروان را جای تشویشست ازان اقلیم گیر
Qəzəl 405صاحب روی خوب و زلف درازنه عجب گر به عشوه کوشد و ناز
Qəzəl 429درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورشکه ما صد بار گم گشتیم همچون سایه در نورش
Qəzəl 439دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروششود چو باغ بهشت این زمین دیبا پوش
Qəzəl 457ای به خار هجر ما را سفته دلرحمتی کن بر من آشفته دل
Qəzəl 469من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلامگو: به دشنام ز من یاد کن از لب، که تمام