Pərvin Etisami · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دزد تو شد این زمانهٔ ریمنآن به که نگردیش به پیرامن
Şeir 32به سر خاک پدر، دخترکیصورت و سینه به ناخن میخست
Şeir 33دید موری در رهی پیلی سترگگفت باید بود چون پیلان بزرگ
Qəsidə 34پردهٔ کس نشد این پردهٔ میناگونزشترویی چه کند آینهٔ گردون
Qəsidə 38سود خود را چه شماری که زیانکاریره نیکان چه سپاری که گرانباری
Şeir 49کسی که بر سر نرد جهان قمار نکردسیاه روزی و بدنامی اختیار نکرد
Şeir 52بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکینقبیلهٔ تو بسی تیرهروز و ناشادند
Şeir 55آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار
Şeir 66شنیدهاید که روزی بچشمهٔ خورشیدبرفت ذره بشوقی فزون بمهمانی
Şeir 72تو چو زری، ای روان تابناکچند باشی بستهٔ زندان خاک
Şeir 83بکنج مطبخ تاریک، تابه گفت به دیگکه از ملال نمردی، چه خیره سر بودی
Şeir 88روز شکار، پیرزنی با قباد گفتکز آتش فساد تو، جز دود و آه نیست
Şeir 120کاشکی، وقت را شتاب نبودفصلِ رحلت در این کتاب نبود
Qəsidə 2کار مده نفس تبه کار رادر صف گل جا مده این خار را
Şeir 14بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت
Qəsidə 15دل اگر توشه و توانی داشتدر ره عقل کاروانی داشت
Qəsidə 19ای دوست، دزد حاجب و دربان نمیشودگرگ سیه درون، سگ چوپان نمیشود
Şeir 27شنیدستم که وقت برگریزانشد از باد خزان، برگی گریزان
Qəsidə 30بد منشانند زیر گنبد گرداناز بدشان چهر جان پاک بگردان
Şeir 31بغاری تیره، درویشی دمی خفتدران خفتن، باو گنجی چنین گفت
Qəsidə 36تو بلند آوازه بودی، ای روانبا تن دون یار گشتی دون شدی
Şeir 53بر سر راهی، گدائی تیرهروزنالهها میکرد با صد آه و سوز
Şeir 56بالماس میزد چکش زرگریبهر لحظه میجست از آن اخگری
Şeir 64شکایت کرد روزی دیده با دلکه کار من شد از جور تو مشکل
Şeir 87نیکنامی نباشد، از ره عجبخنگ آز و هوس همی راندن
Şeir 91نارونی بود به هندوستانزاغچهای داشت در آن آشیان
Şeir 107سرو خندید سحر، بر گل سرخکه صفای تو به جز یکدم نیست
Şeir 110به کرم پیله شنیدم که طعنه زد حلزونکه کار کردن بیمزد، عمر باختن است
Şeir 111گفت با صیدِ قفس، مرغ چمنکه: گل و میوه، خوش و تازه رس است
Şeir 116شمع بگریست گه سوز و گدازکاز چه پروانه ز من بیخبر است