Şeir 146

قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 149

بزرگمهر، به نوشین‌روان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 150

به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 153

صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 155

سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 158

سپیده‌دم، نسیمی روح‌پروروزید و کرد گیتی را معنبر

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 159

ای نهال آرزو، خوش زی که بار آورده‌ایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آورده‌ای

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 165

پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشه‌ای بود که شد باعث ویرانی من

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 166

اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است

Pərvin Etisami1 dəq
Qəsidə 1

ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را

Pərvin EtisamiQəsidə5 dəq
Qəsidə 4

یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بی‌خبر، مرگ از چه نامی زندگانی را‌؟

Pərvin EtisamiQəsidə5 dəq
Qəsidə 6

ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است

Pərvin EtisamiQəsidə5 dəq
Şeir 6

ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 9

شنیده‌اید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 10

از ساحت پاک آشیانیمرغی بپرید سوی گلزار

Pərvin Etisami3 dəq
Qəsidə 12

اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست

Pərvin EtisamiQəsidə3 dəq
Şeir 20

ای گربه، ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 23

عدسی وقت پختن، از ماشیروی پیچید و گفت این چه کسی است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 35

به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 36

ز سَری، موی سپیدی روئیدخنده‌ها کرد بر او موی سیاه

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 40

لاله‌ای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 44

گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 57

حکایت کرد سرهنگی به کسریکه دشمن را ز پشت قلعه راندیم

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 70

خلید خار درشتی بپای طفلی خردبهم برآمد و از پویه باز ماند و گریست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 73

به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 79

به صحرا، سرود اینچنین خارکنکه از کندن خار، کس خوار نیست

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 80

نهان کرد دیوانه در جیب، سنگییکی را بسر کوفت، روزی بمعبر

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 81

براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 82

اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 92

برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست

Pərvin Etisami5 dəq