Pərvin Etisami · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای دل، اول قدم نیکدلانبا بد و نیک جهان، ساختن است
Şeir 161گفت با خاک، صبحگاهی بادچون تو، کس تیرهروزگار مباد
Şeir 168از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست
Şeir 169گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند
Şeir 170بیرنج، زین پیاله کسی می نمیخوردبیدود، زین تنور به کس نان نمیدهند
Şeir 171خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را
Şeir 173دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است
Şeir 174طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است
Şeir 175با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است
Şeir 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Şeir 179به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری
Qəsidə 5ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت
Şeir 17به نومیدی، سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید
Qəsidə 28نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Şeir 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Qəsidə 37گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیهکاری
Şeir 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Şeir 39در دست بانوئی، به نخی گفت سوزنیکای هرزهگرد بی سر و بی پا چه میکنی
Şeir 58برد دزدی را سوی قاضی عسسخلق بسیاری روان از پیش و پس
Şeir 74سخن گفت با خویش، دلوی بنخوتکه بی من، کس از چه ننوشیده آبی
Şeir 75آن نشنیدید که در شیروانبود یکی زاهد روشن روان
Şeir 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Şeir 162آب نالید، وقت جوشیدنکاوخ از رنج دیگ و جور شرار
Şeir 164ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدیجز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی
Şeir 167ما نیز در دیار حقیقت، توانگریمکالای ما چو وقت رسد، کارهای ماست
Şeir 172بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکنکه فرصتی که ترا دادهاند، بی بدل است
Şeir 176دور جهان، خونی خونخوارهاستمحکمهٔ نیک و بد کارهاست
Şeir 156همای دید سوی ماکیان بقلعه و گفتکه این گروه، چه بیهمت و تن آسانند