Pərvin Etisami
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Şeir 152شب شد و پیرِ رفوگر ناله کردکای خوش آن چشمی که گرمِ خفتن است
Şeir 166اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است
Qəsidə 4یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را؟
Şeir 9شنیدهاید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن
Şeir 14بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت
Şeir 15روزی گذشت پادشهی از گذرگهیفریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
Şeir 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Qəsidə 17سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
Qəsidə 18سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار کآسان کنند
Şeir 31بغاری تیره، درویشی دمی خفتدران خفتن، باو گنجی چنین گفت
Qəsidə 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Qəsidə 42همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی
Şeir 46کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت
Şeir 56بالماس میزد چکش زرگریبهر لحظه میجست از آن اخگری
Şeir 69گفت سوزن با رفوگر وقت شامشب شد و آخر نشد کارت تمام
Şeir 73به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست
Şeir 86چو رنگ از رخ روز، پرواز کردشباویز، نالیدن آغاز کرد
Şeir 87نیکنامی نباشد، از ره عجبخنگ آز و هوس همی راندن
Şeir 96تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Şeir 97عاقلی، دیوانهای را داد پندکز چه بر خود میپسندی این گزند
Şeir 102در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Şeir 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Şeir 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Şeir 109گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد
Şeir 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Şeir 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Şeir 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار
Şeir 146قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت
Şeir 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند