Qasım Ənvar · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چو نازنین جهانی بحسن خویش بنازکه پیش ناز تو میرم بصد هزار نیاز
Qəzəl 395گر کسی مست و خرابست ز مستانش پرسهر کرا جان و دلی هست ز جانانش پرس
Qəzəl 396از ما حکایت می و پیر و مغانه پرساز زاهدان حکایت تسبیح و شانه پرس
Qəzəl 403پهلوی خوانان غزل می خواند دوشاو بخود مشغول و جانها به خروش
Qəzəl 405بادهام صافست و مطرب صاف و ساقی صاف صافبا سه صاف این چنین کس در نیاید در مصاف
Qəzəl 408بآرزوی تو در خاک می روم، در خاکبجست و جوی تو از خاک برجهم چالاک
Qəzəl 409چه بود قصه لیلی درین نشیمن خاک؟چه بود حالت مجنون رند دامن چاک؟
Qəzəl 410رندیم و عاشقیم و جهان سوز و جامه چاکبا دولت غم تو ز فکر جهان چه باک؟
Qəzəl 415بلبل آشفته حال، از سرمستی بنالموسم هجران گذشت، نوبت وصلست و حال
Qəzəl 416بیار، ساقی عشاق، جام مالامالهزار نعره مستان، هزار بانگ «تعال »!
Qəzəl 422بهیچ یار و دیاری اگر چه دل ننهادمولیک عاقبة الامر دل بمهر تو دادم
Qəzəl 426نی چو بنالید، بگفتا: نیمباده بجوش آمد و گفتا: میم
Qəzəl 445از نایره شوقت در دل شرری دارمبا طلعت خورشیدت عشق و نظری دارم
Qəzəl 455مشرب عذب مرا هر نفس از خم قدیممی رسد باده صافی ز کرمهای کریم
Qəzəl 474ماییم که چون باده گل رنگ بجوشیمگه باده بنوشیم و گهی باده فروشیم
Qəzəl 479ما نه امروزست کز عشق و ولا دم می زنیمسالها شد کین منادی را بعالم می زنیم
Qəzəl 481چه گویم؟ ای مسلمانان، چه گویم؟در این میدان که سرگردان چو گویم
Qəzəl 486ما سوز عشق را به دو عالم نمیدهیمبه یک جرعهای ز جام به صد جم نمیدهیم
Qəzəl 488بیا، بیا، که فقیریم و خاکسار توییممدام مست می چشم پر خمار توییم
Qəzəl 495طالبانی که اسیرند درین حبس بدنعیسی جان نشناسد ز گهواره تن
Qəzəl 496من بجانان زنده ام، گر باز دانی این سخنعاشقی باشی، یقین، از عاشقان ذوالمنن
Qəzəl 499ای ساقی دل و جان، ای نور چشم اعیانما توبها شکستیم، جامی بیار پنهان
Qəzəl 501این چنین مست و معربد بکجا؟ ای دل و جانکه فدای قدمت باد همه جان و جهان
Qəzəl 507بیا، ای یار سودایی، بیا، ای جان سرگردانازین سودا خبر داری، ز سودا آیتی بر خوان
Qəzəl 519سرگشته ایم و حیران در کوی مهرورزانزان زلفهای میگون، زان چشمهای فتان
Qəzəl 533جگر پردرد و دل پر خونم، ای جانبآب دیده گلگونم، ای جان
Qəzəl 538مرا از زخم شمشیرت نمی شاید حذر کردنبپیش زخم شمشیر تو باید جان سپرکردن
Qəzəl 540نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کنآخر ای جان و جهان، جامی دگر در کار کن
Qəzəl 548ما را هوای باده نابست در دروناین خاطر از درونه ما کی شود برون؟
Qəzəl 552بجان آمد ز هجران جان مسکین«اغثنی یاغیاث المستغیثین »