Qasım Ənvar · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر دلی در دو جهان چشم و چراغی دارددل ما در دو جهان بی تو فراغی دارد
Qəzəl 249تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟حق بفریاد دل خسته درویش رسد
Qəzəl 250چو عکس مشرق صبح ازل هویدا شدجمال دوست ز ذرات کون پیدا شد
Qəzəl 260مست و مستور ندیدیم و گر هم باشداین چنین نادره در ملک جهان کم باشد
Qəzəl 261مظهر ذات و صفت آدم و عالم باشدجام جم راکه شنیدی دل آدم باشد
Qəzəl 262تا دل آشفته آن زلف پریشان باشددل شوریده من واله و حیران باشد
Qəzəl 272درمان طلب کردم بسی،این درد را درمان نشدوندر پی سامان شدم،آخر سر و سامان نشد
Qəzəl 298منگر بعاشقان،که ز صد یک نشان نماندمعشوق را ببین که ز صد یک نشانه ماند
Qəzəl 308بر کهن دیر جهان دوست تجلی فرمودجمله ذرات جهان محو شد از عین شهود
Qəzəl 313ز سوز و شوق تو از جان و دل بر آمد دودچه چاره سازم و درمان من چه خواهد بود
Qəzəl 314زلفت شب قدرست،زهی سایه ممدود!رویت مه بدرست،زهی طالع مسعود!
Qəzəl 328تا جهاندار، جهاندار جهان خواهد بوددل ما عاشق آن سرو روان خواهد بود
Qəzəl 332صاحب قلاده اهل نزاع و غلو بودکارش نکو بود اگرش جست و جو بود
Qəzəl 333چون حسن دلاویز تو در جلوه گری بودکار دل بیچاره من پرده دری بود
Qəzəl 343بانگ مستان خرابات فنا می آیدراست بشنو،ز سر صدق صفا می آید
Qəzəl 345بوی عشق از نفس باد صبا می آیدشادمانم که ازو بوی ولا می آید
Qəzəl 349درد مرا نوبت درمان رسیدکار من از عشق بسامان رسید
Qəzəl 360گدایی می کنم زان یار دلبرگهی بر بام باشم، گاه بر در
Qəzəl 369ساقیا، مست خرابیم، بما جامی آرپیش ما شیشه می آر ولی عذر میآر
Qəzəl 370ساقی، بیار باده، که تلخست انتظارچون من خمار می شوم، از بهر من خم آر
Qəzəl 378مشربم عذبست و مطرب عشق و ساقی یار غاروقت من خوش، بخت من خوش، جام می بی انتظار
Qəzəl 383پیش ما قصه شوقست و شهودست و حضوردر نهان خانه وحدت همه نورست و سرور
Qəzəl 386امکان صبر نیست، ز سر گیرم این نفیردل رفت و صبر رفت، خدایا، تو دست گیر
Qəzəl 387چو نازنین جهانی بحسن خویش بنازکه پیش ناز تو میرم بصد هزار نیاز
Qəzəl 395گر کسی مست و خرابست ز مستانش پرسهر کرا جان و دلی هست ز جانانش پرس
Qəzəl 396از ما حکایت می و پیر و مغانه پرساز زاهدان حکایت تسبیح و شانه پرس
Qəzəl 403پهلوی خوانان غزل می خواند دوشاو بخود مشغول و جانها به خروش
Qəzəl 405بادهام صافست و مطرب صاف و ساقی صاف صافبا سه صاف این چنین کس در نیاید در مصاف
Qəzəl 408بآرزوی تو در خاک می روم، در خاکبجست و جوی تو از خاک برجهم چالاک
Qəzəl 409چه بود قصه لیلی درین نشیمن خاک؟چه بود حالت مجنون رند دامن چاک؟