Qasım Ənvar · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گرم از طالع فرخ رخ جانان شود دیدهز عکس رنگ آن رخسار عین جان شود دیده
Qəzəl 594مرآت دل شکستی، ای گنج جاودانهجان را وحید کردی آخر بهر بهانه
Qəzəl 597تا گرد ماه، سنبل مشکین نهادهایبس داغها که بر دل مسکین نهادهای
Qəzəl 598همه لذت، همه شهوت، همگی رد شده ایپیش ازین نیک بدی، خواجه، ولی بد شده ای
Qəzəl 599این شناسی که: از آن شهر و دیار آمده ایلیک هرگز نشناسی بچه کار آمده ای؟
Qəzəl 601«هدی للمتقین » گفتند: یعنیبصورت وا ممان از صرف معنی
Qəzəl 603به جان تو، که خمارم به غایت، ای چلبیبریز باده حمرا به شیشه حلبی
Qəzəl 608السلام علیک، یا سندی«انتموا سیدی و مستندی »
Qəzəl 610دلم از غصه هجران تو دارد دردیخسته ای، سوخته ای، عاشق غم پروردی
Qəzəl 611گر گلی از گلشن حسنش ببازار آمدیهر دکانی را نسیم مشک تاتار آمدی
Qəzəl 615جان نوروز و جان صد عیدیعیدی عاشقان بده، عیدی
Qəzəl 617ای عشق دل فروز، که شاه مظفریدل را نگاه دار، که سلطان کشوری
Qəzəl 619مرا از پرتو روی تو هر لمعه است دیداریمرا از لمعه روی تو هر لمعه است انواری
Qəzəl 622حکایتی دو سه دارم، به شرط دستوریز حد گذشت به غایت زمان مهجوری
Qəzəl 633دلا، ز باده و خُمخانهٔ که میپرسی؟ز چشم و غمزهٔ مستانهٔ که میپرسی؟
Qəzəl 646ای آتش سودای تو در جان جهانیوی از تو بهر گوشه خروشی و فغانی
Qəzəl 654تو محبوب جانی و جان جهانیفدای تو صد عمر و صد زندگانی
Qəzəl 655تو مرهم دل ریشی و راحت جانیدوای درد دل بیدلان نکو دانی
Qəzəl 658خوشدل شدم که دادم دل را بدلستانیماییم در هوایش دردی و داستانی
Qəzəl 661فداک عقلی و روحی، که راحت جانیمرا بدرد سپاری و عین درمانی
Qəzəl 682چو زنان،مباش قانع،ز جهان برنگ و بوییبزن، ای پسر، چو مردان، قدمی بجست و جویی
Ənisül-arifin, 3صدر عالم،آفتاب شرع ودینصفوت آدم،نبی المرسلین
Rübai 3تا بر سر کوی عاشقی منزل ماستسر ازلی و ابدی حاصل ماست
Ənisül-arifin, 4ای دریغا! عمر من بر باد شدبر من از غفلت بسی بیدادشد
Qitə 5گر ترا میل عالم جانستزاده ترک سین ساسانست
Rübai 7هرچند که در زمانه یک محرم نیستبنیاد اساس دوستی محکم نیست
Rübai 8یک لحظه دلم را سر هشیاری نیستبا هشیاران مرا سر یاری نیست
Qəzəl 10چند پرسی ز کجایی و کجایی و کجا؟از نهان خانه تجریدم و از دار فنا
Qəzəl 11خدا را، ای مذکر، رحم فرماز حد بگذشت سرمای تو بر ما
Rübai 11ای دل،غم عشق ذو فنونت سازدوز هرچه گمان بری فزونت سازد