Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
همی گذشت بکوی اندرون بت مشکویز روی او شده جای نشاط و رامش کوی
Qitə 148آن ماه سرو بالا آن سرو ماه رویاز روی او دلم نشکیبد به هیچ روی
Qitə 149ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی
Rübai 1ای وصل و هوای مهر تو بس ما رامهر تو بفرساید ازین پس ما را
Rübai 15آنی که وفا نباید از مهر تو جستدر وعده مخالفی و در پیمان سست
Rübai 16چون جان و روان خویشتن داشتمتدشمن بودی و دوست انگاشتمت
Rübai 18بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت
Rübai 22دلدار مرا بر دل من رحمت نیستتن را بجفا و جور او طاقت نیست
Rübai 23از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است
Rübai 33صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید
Rübai 36آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد
Rübai 48ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند
Rübai 51شاپور عدیل مجد گردونی بادفضلون ز جهان جفت همایونی باد
Rübai 52ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد
Rübai 53ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد
Rübai 54تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند
Rübai 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Rübai 81تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟
Rübai 109بیمارم و ناردان لبت پندارمدر بویهٔ آبی تنت بیمارم
Rübai 110هر گه که ترا به طبع پاک انگارمبهتر ز جهان و جان پاکت دارم
Rübai 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Rübai 124آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده
Rübai 136تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی
Rübai 142راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی
Qəsidə 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب
Qəsidə 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Qəsidə 48روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند
Qəsidə 50آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
Qəsidə 62با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر
Qəsidə 78سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر