Qitə 143

همی گذشت بکوی اندرون بت مشکویز روی او شده جای نشاط و رامش کوی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 148

آن ماه سرو بالا آن سرو ماه رویاز روی او دلم نشکیبد به هیچ روی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 149

ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 1

ای وصل و هوای مهر تو بس ما رامهر تو بفرساید ازین پس ما را

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 15

آنی که وفا نباید از مهر تو جستدر وعده مخالفی و در پیمان سست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 16

چون جان و روان خویشتن داشتمتدشمن بودی و دوست انگاشتمت

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 18

بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 22

دلدار مرا بر دل من رحمت نیستتن را بجفا و جور او طاقت نیست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 23

از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 33

صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 36

آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 48

ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 51

شاپور عدیل مجد گردونی بادفضلون ز جهان جفت همایونی باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 52

ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 53

ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 54

تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 77

نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 81

تا با تو شدم ز گردش دهر همالهر روز مرا بسر زند دهر همال؟

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 109

بیمارم و ناردان لبت پندارمدر بویهٔ آبی تنت بیمارم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 110

هر گه که ترا به طبع پاک انگارمبهتر ز جهان و جان پاکت دارم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 111

یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 124

آن چشم نگر به ناز و خواب آلودهوین چشم نگر به خون ناب آلوده

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 136

تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهیبا چرخ ستمکاره بکوشید رهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 142

راز دل ازین و آن نهفتن تا کینقش طرب از هر سه ستردن تا کی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 14

دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 47

تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 48

روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 50

آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 62

با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 78

سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر

Qətran Təbrizi5 dəq