Qitə 83

ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 84

به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 85

ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 93

هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 94

سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگونلاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 97

آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 100

گر ندیدی بهشت و حورالعیناینک این مجلس امیر ببین

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 111

امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 115

شد سرشگم ز آرزوی روی تو چون روی تووز فراق روی تو بگداختم چون موی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 116

امیرا  بر تو فروردین فرخ باد و فرخندهمبراد از دلت شادی مبراد از لبت خنده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 117

شد از بهار خجسته سپاه برد شکستهبر اوستاد موفق بهار باد خجسته

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 120

ای جان بدسگالان جفت گداز کردهوی طبع نیک خواهان انباز ناز کرده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 124

شادی ز دلم دور شد و خواب ز دیدهتا من نیم آن روی دلارام تو دیده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 128

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیبچه آب جویم از جوی خشک یونانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 138

به پیروزی شدی شاها که بازآیی به پیروزیسر هرکس تو افرازی دل هرکس تو افروزی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 7

ای شاه چو کردگار بگشاد ترادر ملک بقای جاودان داد ترا

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 19

دارندهٔ داد و دین ملک مملانستچون شیر بروز کین ملک مملانست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 25

یک نیمه جهان سراو باغ شاه استیک نیم دگر سراو لشکرگاه است

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 35

گویند به هر درد بود صابر مردتا کی خورم اندوه و غم و حسرت و درد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 43

از دست و سنانت آب و آذر خیزدوز خشم و رضات زهر و شکّر خیزد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 46

ای شاه نخستین سفرت میمون بادهر روز یکی حصن حصینت افزون باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 49

آن را که چو من زبان گهربار بودبرداشته از ابر گهربار بود

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 59

با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 69

گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طرازتارش گل و پودش ز می و مشک طراز

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 71

تا غایب شد بت از کنار شمنشمی خون گردد بتن ز غایب شدنش

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 84

هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 100

خواهم که همیشه با تو پیوسته بُوَمدل با دل تو به دوستی بسته بوم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 117

ای دوست مرا به دشمنان دادی تووز مهر و هوای دشمنان شادی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 122

پیوسته چو شمع در گدازم بی توشب تا به سحر به سوز و سازم بی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 123

ای دل صنمی برده قرار من و توآشفته چو زلف اوست کار من و تو

Qətran Təbrizi1 dəq