Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل
Qitə 84به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام
Qitə 85ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم
Qitə 93هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان
Qitə 94سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگونلاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون
Qitə 97آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من
Qitə 100گر ندیدی بهشت و حورالعیناینک این مجلس امیر ببین
Qitə 111امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو
Qitə 115شد سرشگم ز آرزوی روی تو چون روی تووز فراق روی تو بگداختم چون موی تو
Qitə 116امیرا بر تو فروردین فرخ باد و فرخندهمبراد از دلت شادی مبراد از لبت خنده
Qitə 117شد از بهار خجسته سپاه برد شکستهبر اوستاد موفق بهار باد خجسته
Qitə 120ای جان بدسگالان جفت گداز کردهوی طبع نیک خواهان انباز ناز کرده
Qitə 124شادی ز دلم دور شد و خواب ز دیدهتا من نیم آن روی دلارام تو دیده
Qitə 128مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیبچه آب جویم از جوی خشک یونانی
Qitə 138به پیروزی شدی شاها که بازآیی به پیروزیسر هرکس تو افرازی دل هرکس تو افروزی
Rübai 7ای شاه چو کردگار بگشاد ترادر ملک بقای جاودان داد ترا
Rübai 19دارندهٔ داد و دین ملک مملانستچون شیر بروز کین ملک مملانست
Rübai 25یک نیمه جهان سراو باغ شاه استیک نیم دگر سراو لشکرگاه است
Rübai 35گویند به هر درد بود صابر مردتا کی خورم اندوه و غم و حسرت و درد
Rübai 43از دست و سنانت آب و آذر خیزدوز خشم و رضات زهر و شکّر خیزد
Rübai 46ای شاه نخستین سفرت میمون بادهر روز یکی حصن حصینت افزون باد
Rübai 49آن را که چو من زبان گهربار بودبرداشته از ابر گهربار بود
Rübai 59با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار
Rübai 69گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طرازتارش گل و پودش ز می و مشک طراز
Rübai 71تا غایب شد بت از کنار شمنشمی خون گردد بتن ز غایب شدنش
Rübai 84هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم
Rübai 100خواهم که همیشه با تو پیوسته بُوَمدل با دل تو به دوستی بسته بوم
Rübai 117ای دوست مرا به دشمنان دادی تووز مهر و هوای دشمنان شادی تو
Rübai 122پیوسته چو شمع در گدازم بی توشب تا به سحر به سوز و سازم بی تو
Rübai 123ای دل صنمی برده قرار من و توآشفته چو زلف اوست کار من و تو