Rübai 26

ماننده شیر نرّ شمس الدین استبر خلق فکنده فرّ شمس الدین است

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 50

نوروز مهین جم همایون آوردچون فرخ مهرگان فریدون آورد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 56

هان تشنه جگر مجوی زین باغ ثمربیدستانی است این ریاض بدودر

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 67

نیمی ز دلم کبک شد و نیمی بازنیمی ز تنم به ناز و نیمی به گداز

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 72

ای گشته به بیداد و بدی کردن فاشخواهم که کنم به وصل هجران تولاش

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 146

عناب لبا چو برگ عناب شدیبدرنگ بیامدی و بشتاب شدی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 12

اگرچه من نکنم عاشقی به طبع طلبکند طلب دل من عاشقی ز مهر . . . ب

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 23

تا دیده سوی دوست دلم را دلیل گشتبی خواب گشت و جای خیال خلیل گشت

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 24

تا ملک با شاه جستان یار و هم دیدار گشتگوهری کآن خفته بود از کان کین بیدار گشت

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 46

بوستان را مهرکانی باد زر آگین کندرنگ بستاند ز گلها باده را رنگین کند

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 49

هرکه جانان را بمهر اندر عدیل جان کندگر تواند جان خویش اندر ره جانان کند

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 87

مه نیسان برون آورد بر صحرا یکی لشگرکه با فیروزه گون در عند با بیجاده گون مغفر

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 89

نگه کن روی آن دلبر چو نقش لعبت بربردو گلنارش ببین پر مار و دو مارش ببین پرپر

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 136

ای جان من از آرزوی زلف تو پیچانبنمای یکی روی و ببخشای یکی جان

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 156

چه روز است آنکه هست او را شب تاریک پیرامونسپهر از بوی او مشگین زمین از رنگ او گلگون

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 163

شد برگ رزان زرد ز آذر مه و آبانشد آب رزان سرخ چو بیجاده تابان

Qətran Təbrizi3 dəq
Qitə 21

بهشت من بدو گیتی بجز سرای تو نیستمرا بهشت و سرا هم بجز برای تو نیست

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 26

ملکان را ز آسمان کبودچون تو هرگز کریم و راد نبود

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 27

فراق دیدن جانان دل و جانم دژم دارددلم پر آب و چین دارد تنم پر تاب و خم دارد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 33

خدایگانا با تو زمانه ساخته باددلت فروخته باد و تنت فراخته باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 38

یاد نیاری ز قندهار وز نو شادنیز نگوئی حدیث بصره و بغداد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 44

همیشه چشم دل و جان شاه روشن بادبروز مردیش از فتح ترک و جوشن باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 55

این چه بند است که بر من غم آن ماه نهاددل من برد و ره خون زد و دیده بگشاد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 87

زان زرد شد از داغ و درد رویمزیرا که بوصل تو نیست رویم

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 136

شاه زمینی و پادشاه زمانیجز بفریدون با هیچ خلق نمانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 139

خداوندا تن خصمان برنج اندر بفرسودیمعادی بر زیان از تو تو از تائید بر سودی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 21

تابنده چو خورشید ملک مملانستمانندهٔ جمشید ملک مملانست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 62

نیمی ز تنم کمان شد و نیمی تیرنیمی ز دلم جوان شد و نیمی پیر

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 86

هرگه که من از طلعت تو دور بمانمچون ماه ز روی خور بی نور بمانم

Qətran Təbrizi1 dəq