Qətran Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار
Rübai 71تا غایب شد بت از کنار شمنشمی خون گردد بتن ز غایب شدنش
Rübai 84هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم
Rübai 99چون بیتو بُوَم جفتِ غم و درد بُوَمچون با تو بوم ز درد و غم فرد بوم
Rübai 113از کبر دلا دست بعیوق مزنلافی که زنی ز دست معشوق مزن
Rübai 121از دیده میان رود خونم بی توگوئی که به آتش اندرونم بی تو
Rübai 123ای دل صنمی برده قرار من و توآشفته چو زلف اوست کار من و تو
Rübai 125گر بنده بُدَم کنون شدم یِکرَهْ شاهمانده شود از پیاده بر یکره شاه
Rübai 129گر سوی هوا دلم همی جوید راهپیوند مرا سوی زمین آمد ماه
Rübai 134تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی
Qəsidə 11نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا
Qəsidə 21Hər kəsə canan əzizdirsə, deyirlər can deyil,Başü can əmma mənimçün dünyada canan deyil.
Qəsidə 26سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست
Qəsidə 35به ابروان چو کمانی به زلفگان چو کمندلبانْت سوده عقیق و رخانْت ساده پرند
Qəsidə 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qəsidə 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Qəsidə 90هم مساعد یار دارم هم مساعد روزگاربخت با من سازگار و یار با من سازگار
Qəsidə 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Qəsidə 118خیال شام فراق بتان بروز وصالمرا گداخته دارد ز غم بسان هلال
Qəsidə 121ایا درفش تو باز سپید و خصم تو بومنرفت زیر فلک چون تو خسرویرا بوم
Qəsidə 122تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم
Qəsidə 142باد نوروزی همی بر گل بدرد پیرهنلاله را کرد ابر آزاری پر از لؤلؤ دهن
Qəsidə 148به زلف غالیهرنگی به روی آینهگونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
Qəsidə 153تا بپوشید بلؤلؤی ثمین باغ سمناز گل سرخ بیاقوت بیاراست چمن
Qəsidə 155چه دید تشرین گوئی ز نرگس و نسرینکه باغ و بستان بستد زهر دوان تشرین
Qəsidə 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Qəsidə 166گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن
Qəsidə 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Qəsidə 177نشاط دل کن و از لعل یار پروردینکه لاله و گل پرورد باد فروردین
Qəsidə 181هوا همی بنکارد بحله روی چمنصبا همی بطرازد بدر شاخ سمن