Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چشم امید به مژگان تر خود داریمروی خود تازه به آب گهر خود داریم
Qəzəl 5680ما لب خشک قناعت لب نان می دانیمدست شستن ز طمع آب روان می دانیم
Qəzəl 5682چند در پرده دل باده گلنار زنیمای خوش آن روز که می بر سر بازار زنیم
Qəzəl 5684چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیمبه که پیمانه خود از سر منصور کنیم
Qəzəl 5687نوبهارست بیا روی به میخانه کنیممغز را از می گلرنگ پریخانه کنیم
Qəzəl 5690مختلف چند ازین پرده نیرنگ شویمپرده بردار که تا جمله یک آهنگ شویم
Qəzəl 5693گذشت عمر سبکرو به خورد و خواب تمامبه شوره زار مرا صرف گشت آب تمام
Qəzəl 5694به حرف پوچ مرا عمر شد تباه تمامفغان که خرمن من گشت خرج آه تمام
Qəzəl 5706منم که از جگر لاله داغ می دزدمفروغ از گهر شب چراغ می دزدم
Qəzəl 5713به جرم این که متاع هنر بود بارمیکی ز گرد کسادی خوران بازارم
Qəzəl 5720کنون که با تو مکان در یک انجمن دارمهزار مرحله ره تا به خویشتن دارم
Qəzəl 5728منم که فیض شراب از کتاب می گیرمبه همت از گل کاغذ گلاب می گیرم
Qəzəl 5733مرا که گفت که دست از عنان یار کشمکشد رقیب رکاب و من انتظار کشم
Qəzəl 5741منم که قیمت یاقوت داغ می دانمسرشک را گهر شبچراغ می دانم
Qəzəl 5743ستاره سوخته آتشین عذارانمچو داغ لاله سیه روز نوبهارانم
Qəzəl 5753ز خط طراوت رخسار یار می بینمصفای آینه را از غبار می بینم
Qəzəl 5764شدند جمع دل و زلف از آشنایی همشکستگان جهانند مومیایی هم
Qəzəl 5766کجاست باده که ناموس را به آب دهموداع هوش کنم، عقل را جواب دهم
Qəzəl 5776چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم
Qəzəl 5778از سردی جهان لب گفتار بسته امچون بلبل خزان زده منقار بسته ام
Qəzəl 5781روی دلی چو غنچه ز بلبل ندیده امنقش مراد از آینه گل ندیده ام
Qəzəl 5788هر چند از گهر صدف آسا لبالبمنتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم
Qəzəl 5791تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتمخون در دل از شکست خریدار داشتم
Qəzəl 5793از دست رفت دامن یاری که داشتمسیماب شد شکیب و قراری که داشتم
Qəzəl 5798با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدمتا پرده دار خرده راز نهان شدم
Qəzəl 5800عمری چو گرد در قدم کاروان شدمتا همچو ناله با جرسی همزبان شدم
Qəzəl 5802خط تو ریشه در رگ جان می دواندمخال تو تخم مهر به دل می فشاندم
Qəzəl 5803با درد خشک ساخته ام، از دوا ترمچشم غبار دیده ام، از توتیا ترم
Qəzəl 5805همت بلند نام شد از طبع سرکشمگوگرد احمر خس و خارست آتشم
Qəzəl 5811آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟این بس که گاهی از قلم او سخن کشم