Qəzəl 446

کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 449

رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 459

می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 460

اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 467

اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌هاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 469

مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌هاکه در آخر به جایی می‌رسد از خود رمیدن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 472

به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 492

حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 512

فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 515

هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 524

چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 530

عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 540

می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 553

شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 567

روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 584

فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 585

چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 586

کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 596

اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 609

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 615

همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 621

شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 624

کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 625

کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 629

به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 630

شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم می‌کند لوای مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 639

گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 640

چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 650

اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq