Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را
Qəzəl 449رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی راکه عشاق از خدا خواهند تقریب جدایی را
Qəzəl 459می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از میناسفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا
Qəzəl 460اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا
Qəzəl 467اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زنهاکه دود عود از خامی گریزد زیر دامنها
Qəzəl 469مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدنهاکه در آخر به جایی میرسد از خود رمیدنها
Qəzəl 472به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریاکه باشد عقد گوهر خوشه ای از خرمن دریا
Qəzəl 492حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترامصر زندان شود از جوش خریدار ترا
Qəzəl 512فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را
Qəzəl 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا
Qəzəl 524چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا
Qəzəl 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا
Qəzəl 531می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا
Qəzəl 540می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا
Qəzəl 553شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را
Qəzəl 567روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
Qəzəl 584فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟
Qəzəl 585چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را
Qəzəl 586کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را
Qəzəl 596اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا
Qəzəl 609چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا
Qəzəl 615همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا
Qəzəl 621شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا
Qəzəl 624کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا
Qəzəl 625کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا
Qəzəl 629به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا
Qəzəl 630شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم میکند لوای مرا
Qəzəl 639گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را
Qəzəl 640چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را
Qəzəl 650اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا