Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از خود برون نرفته هوای سفر مکناین راه را به پای زمینگیر سر مکن
Qəzəl 6385بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن
Qəzəl 6386عرض صفا به اهل هنر می کنی مکنپیش کلیم دست بدر می کنی مکن
Qəzəl 6389در کاسه سپهر کند خاک گرد منرحم است بر کسی که شود هم نبرد من
Qəzəl 6394دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟یک کوچه است زلف ز راه دراز من
Qəzəl 6399فیض نسیم صبح بود با فغان منبر شاخ گل گران نبود آشیان من
Qəzəl 6402آرد به وجد سوختگان را نوای منمردافکن است باده مردآزمای من
Qəzəl 6407گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون
Qəzəl 6410افشان خال بر رخ آن دلربا ببیندر روز اگر ستاره ندیدی بیا ببین
Qəzəl 6428جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟بردار لب از ساغر و خون در دل می کن
Qəzəl 6430لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من
Qəzəl 6439گوشه آن نقاب را بشکنورق انتخاب را بشکن
Qəzəl 6448بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او
Qəzəl 6449عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در اوسرفرازان جهان چون گوی سرگردان در او
Qəzəl 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار توچون تماشایی نظر بردارد از گلزار تو؟
Qəzəl 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون توبوسه را آتش عنان سازد رخ گلگون تو
Qəzəl 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای توزیر پای خود ندید از سرکشی بالای تو
Qəzəl 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تورشته جانها خس و خاشاک از دریای تو
Qəzəl 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای توفتنه آخر زمان ته جرعه صهبای تو
Qəzəl 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی توهست یک پهلوتر از خواب جوانان خوی تو
Qəzəl 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجوآنچه شد در خانه گم از دامن صحرا مجو
Qəzəl 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سروزیر بار دل سرآمد روزگارم همچو سرو
Qəzəl 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شوروزی آماده می خواهی برو غمخواره شو
Qəzəl 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشوبرگ چون شد زرد از باد خزان غافل مشو
Qəzəl 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او
Qəzəl 6501ندارد اختیار در گشودن باغبان توکه در را می گشاید جوش گل در گلستان تو
Qəzəl 6505هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او
Qəzəl 6509چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو
Qəzəl 6510چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجوگل بی خار ز خار سر دیوار مجو
Qəzəl 6518زمین نشسته به خاک سیاه از غم توکبودپوش بو آسمان ز ماتم تو