Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
Qəzəl 580خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا
Qəzəl 592مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را
Qəzəl 594ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا
Qəzəl 607گداخت دیدن آن روی بی نقاب مراچو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا
Qəzəl 610ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا
Qəzəl 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Qəzəl 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا
Qəzəl 620ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا
Qəzəl 626چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا
Qəzəl 631به هر که هر چه ضرورست داده اند آن رابس است آب دهن آسیای دندان را
Qəzəl 634لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را
Qəzəl 635ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را
Qəzəl 637ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را
Qəzəl 641ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را
Qəzəl 654به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما
Qəzəl 662رسیده است به معراج اوج پستی ماهزار پایه کم از نیستی است هستی ما
Qəzəl 663شکست رنگ می از ترک میگساری مانمک به چشم قدح ریخت هوشیاری ما
Qəzəl 665هزار حیف که گل کرد بینوایی مابه چشم آبله آمد برهنه پایی ما
Qəzəl 667زهی به غمزه جانسوز برق مذهبهابه خنده شکرین نوبهار مشربها
Qəzəl 674زهی نقاب جمالت برهنهروییهاخموشی تو زبانبند کامجوییها
Qəzəl 686فصل بهار کرد مصور بهشت راپر حور ساخت عالم خاکی سرشت را
Qəzəl 690هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟هم گریه کباب نباشد کسی چرا؟
Qəzəl 691در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟با رحمت خدای نجوشد کسی چرا؟
Qəzəl 693قید عیال، پست کند رای مرد راگهواره تخته بند کند پای مرد را
Qəzəl 698وادید کرده است به من تلخ، دید رادر رجعت است عادت اعداد، عید را
Qəzəl 706دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را
Qəzəl 714نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را
Qəzəl 731از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا
Qəzəl 741گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟کز خود کند مضایقه از ناز بوسه را