مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را

نگاه دار به دست دعای مظلومانعنان توسن چابک خرام دولت را

چو طوق فاخته جویای سرو قدی باشبه هر شکار میفکن کمند وحدت را

کمند وحشی رم کرده، بستن چشم استتغافل است علاج آن رمیده الفت را

به گنج های گهر سرفرو نمی آردکی که یافت سر رشته قناعت را

جنون کامل ما از بهار مستغنی استچه حاجت است نمک، شورش قیامت را؟

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ز دست بسته گره وا نمی شود صائبمکن دراز به هر سفله، دست حاجت را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar