Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفتاز کاوش غم بر دل بی کینه من رفت
Qəzəl 2205در وطن جوهر سخن خوارستدر نگین نام رو به دیوارست
Qəzəl 2211می گلرنگ خونی رازستلب ساغر خموش غمازست
Qəzəl 2218تا به دل تخم عشق کشته شده استآه من در جگر برشته شده است
Qəzəl 2230در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی استچون تابه گرم گردد، این دانه را عروسی است
Qəzəl 2232تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیستکی قدر آب داند هر کس که تشنه لب نیست
Qəzəl 2240به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است
Qəzəl 2256زیر بال است پناهی که مراستشمع بالین بود آهی که مراست
Qəzəl 2259شود چو غنچه سخن پیشه، شیشه شیشه شراب استچو دل تنک شد از اندیشه، شیشه شیشه شراب است
Qəzəl 2263آیینه را سیاه کند با غبار بحثگو آسمان مکن به من خاکسار بحث
Qəzəl 2276ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچقانع شده با نقطه ز پرگار و دگر هیچ
Qəzəl 2277لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ
Qəzəl 2290منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح
Qəzəl 2293زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبحرطلی به گردش آر گرانتر ز خواب صبح
Qəzəl 2296لبریز از می شفق کن ایاغ صبحاز خشکی دماغ محور بر دماغ صبح
Qəzəl 2308مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ
Qəzəl 2310شد زسر گردانی من بس که حیران گردبادکرد گردش را فرامش در بیابان گردباد
Qəzəl 2311از لب منصور راز عشق بر صحرا فتادپرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد
Qəzəl 2312خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتادهیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد
Qəzəl 2317بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد
Qəzəl 2321رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد
Qəzəl 2323غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد
Qəzəl 2327هرکه با خود درد و داغ دلسِتان را میبردبیتکلف حاصل کون و مکان را میبرد
Qəzəl 2329جنبش مژگان حضور از دیده و دل می بردچشم بسمل لذت از دیدار قاتل می برد
Qəzəl 2340بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟
Qəzəl 2347در غبار خط همان زلفش بود جویای دلخاک سیر از صید چشم دام نتوانست کرد
Qəzəl 2354مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرددامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد
Qəzəl 2356هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد
Qəzəl 2365سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد
Qəzəl 2368سیل اشک من بساط سبزه را پامال کردگوشمال ناله من بلبلان را لال کرد