Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داریکه همچون مور خط در چاشنی غارتگری داری
Qəzəl 6755زمین از دامن تر عالم آب است پنداریز غفلت آسمان ها پرده خواب است پنداری
Qəzəl 6757ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداریسر هر موی بر تن نیش خونخوارست پنداری
Qəzəl 6765گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازیبود هر تاری از پیراهن او خار ناسازی
Qəzəl 6768چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟به این زلف پریشان هر نفس چون شانه آویزی
Qəzəl 6778کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانیکه از هر خنده بر دل می رسد زخم نمایانی
Qəzəl 6785چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟چنین کز دیده غافل می روی غافل نمی آیی
Qəzəl 6791که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟که غیر از گنج گوهر می کند ویرانه آرایی؟
Qəzəl 6792به توحید خدا همچون الف گویاست تنهاییدویی در پله شرک است و بی همتاست تنهایی
Qəzəl 6793ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی
Qəzəl 6797روی دل با همه کس در همه جا داشته ایدر ته پرده نیرنگ چها داشته ای
Qəzəl 6806چه ثمر میدهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا میرسد آن پا که به خوابش کردی؟
Qəzəl 6807نیست چون صبح ترا جز نفس معدودیچه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟
Qəzəl 6809اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری
Qəzəl 6811رخصت بوسه اگر از لب جامی داریتلخ منشین که عجب عیش مدامی داری
Qəzəl 6824چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟گذرد قافله عمر و تو غافل باشی
Qəzəl 6832از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی
Qəzəl 6843عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی
Qəzəl 6845بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی
Qəzəl 6848ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی
Qəzəl 6849اگر مقید کسب هوا نمی گردیحباب وار ز دریا جدا نمی گردی
Qəzəl 6852اگر سرای جهان در خور سزا بودیز خوان رزق شکر روزی هما بودی
Qəzəl 6858درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوریز نخل زندگی خویشتن ثمر نخوری
Qəzəl 6861اگر به جسم درین تیره خاکدان باشیتلاش کن که به دل فارغ از جهان باشی
Qəzəl 6867قدم برون مگذار از سرای درویشیکه مار گنج بود بوریای درویشی
Qəzəl 6875مکش چو تنگدلان آه از پریشانیکه دل ز حق شود آگاه از پریشانی
Qəzəl 6876ز من مدار توقع سخن از انجمنیکه نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی
Qəzəl 6899من کیستم، چو پل دل خود آب کرده ایآغوش باز در ره سیلاب کرده ای
Qəzəl 6901تا چهره گلگل از می گلفام کردهایصد مرغ دل اسیر به گلدام کردهای
Qəzəl 6902بی پرده رو در آینه ما نکرده ایخود را چنان که هست تماشا نکرده ای