Qəzəl 6027

می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخنکار دندان می کند با آن لب میگون سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6028

می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخنهمچو خون پنهان نمی ماند چو شد رنگین سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6032

باده با رندان صافی سینه می باید زدنحسن اگر داری در آیینه می باید زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6035

تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6038

چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدنچشم پوشیدن ز غیر حق، به حق بینا شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6043

خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدنبا نسیم صبح هم پرواز می باید شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6044

در حضور بلبلان خاموش می باید شدنهمچو شاخ گل سراپا گوش می باید شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6050

گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدناز مروت نیست اول رهزن هوشم شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6053

زندگی بخشا! روان چند کس خواهی شدن؟کشته بسیارست، جان چند کس خواهی شدن؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6061

حلقه بر هر در چو خورشید سبک لنگر مزنتا در دل می توان زد حلقه بر هر در مزن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6062

چرخ را خاکستری از برق سودا کرد حسننقطه خاک سیه را چون سویدا کرد حسن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6069

بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کنباده شیراز را در شیشه شیراز کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6070

مطربا صبح است، قانون صبوحی ساز کندانه دل را سپند شعله آواز کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6083

بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکنخشک مغزی در بهار جانفزای خط مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6095

می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6110

چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6120

اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین منغوطه در خون می زنند از معنی رنگین من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6121

عشقبازی بود دایم در جهان آیین منچون سمندر بود از آتش بستر و بالین من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6127

آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی منتکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6135

دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برونصبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6145

غم کجا از سینه بی غمخوار می آید برون؟کی به پای خویش از پاخار می آید برون؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6158

دیده بی نور ما را کرد بینا پیرهنبر چراغ مرده ما شد مسیحا پیرهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6159

تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهنبر تن سیمین بران شد از عرق تر پیرهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6169

خال را در زیر زلف آن پری پیکر ببینگر ندیدی دانه را از دام گیراتر ببین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6170

روی جانان را نهان در خط چون ریحان ببینچهره یوسف کبود از سیلی اخوان ببین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6175

عشق ما را ظرف دنیا برنتابد بیش ازیندرد ما را کوه و صحرا برنتابد بیش ازین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6198

ز کوی یار آسانی کی توان قطع نظر کردن؟که بیرون رفتن از دنیاست از کویش سفر کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6199

چه باشد جان که نتوان صرف راه دلستان کردن؟ازان جان جهان نتوان کنار از بیم جان کردن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6203

به روی سخت نتوان گفتگو را دلنشین کردنبه همواری تلاش نام باید چون نگین کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6206

جدا شو از دو عالم تا توانی با خدا بودنکه دارد دردسر بسیار، با خلق آشنا بودن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq