Qəzəl 6376

ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6379

عمر عزیز را به می ناب صرف کناین آب را به لاله سیراب صرف کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6387

در بیخودی گذشت زمان شباب منشد پرده دار دولت بیدار خواب من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6395

چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6398

از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6400

در روز حشر سایه کوه گناه منگردید از آفتاب قیامت پناه من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6406

هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6411

در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6420

از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6437

ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6445

لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6455

زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6465

صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت می‌زند خون بهار از جوش تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6467

از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6486

خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6497

چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6499

بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6500

زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6506

برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6508

نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6514

بیا که سوخت مرا هجر بی مروت توکباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6516

ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از توالف به سینه کشد بال جبرئیل از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6517

رسید خانه زین عاقبت به کام از توهلال یکشبه اش شد مه تمام از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6519

ز گل فزود مرا خارخار خنده توکه نیست خنده گل در شمار خنده تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6532

از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6566

یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار دهچشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6571

در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایدهچون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6574

در دل من رشته آمال می گردد گرهزلف در این تنگنا چون خال می گردد گره

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6583

به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهستهبرآمد از پس کوه آفتاب آهسته آهسته

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6590

که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟که آن موی کمر چون موی آتش دیده پیچیده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq