Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ما نام خود ز صفحهٔ دلها ستردهایمدر دفتر جهان ورق باد بردهایم
Qəzəl 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایمسیر بهار در خس و خاشاک کرده ایم
Qəzəl 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Qəzəl 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Qəzəl 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Qəzəl 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Qəzəl 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟
Qəzəl 5889در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟دامان دشت نیست که مشق جنون کنیم
Qəzəl 5890آن همت از کجاست که منزل یکی کنیمبا آن یگانه دو جهان دل یکی کنیم
Qəzəl 5903وقت است که داغی به دل دام گذارمبرقی شوم و رو به لب بام گذارم
Qəzəl 5912هر چند ز پیراهن بحرست کلاهممانند حباب است نظر پرده آهم
Qəzəl 5918در پله آغاز ز انجام گذشتیماز مصر برون نامده از شام گذشتیم
Qəzəl 5924هرگز به خراش جگری شاد نگردیمگر تیشه شویم امت فرهاد نگردیم
Qəzəl 5926مستانه سر شیشه می باز گشودیمدیگر در صد میکده راز گشودیم
Qəzəl 5934ما فکر لباس و غم دستار نداریماندیشه سامان چو سر دار نداریم
Qəzəl 5938تا در خم این کارگه شیشه گرانیمچون طفل در آیینه به حیرت نگرانیم
Qəzəl 5942قسم به ساقی کوثر که از شراب گذشتمزباده شفقی همچو آفتاب گذشتم
Qəzəl 5943ازان گشاده جبین جام پر شراب گرفتمعجب هلال تمامی ز آفتاب گرفتم
Qəzəl 5946چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابمدر بزم بیسوادان لب بسته چون کتابم
Qəzəl 5956به وحشت ز دنیا سلامت گزیدمبه دامن کشیدن گل از خار چیدم
Qəzəl 5961چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردمنرسیده ام به دردی که کسی رسد به دردم
Qəzəl 5964بده می که بر قلب گردون زنیم!ازین شیشه چون رنگ بیرون زنیم
Qəzəl 5967سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟خار و خس کی بر دل سیلاب می گردد گران؟
Qəzəl 5973خاک را دامان پر زر می کند فصل خزانبادها را کیمیاگر می کند فصل خزان
Qəzəl 5980سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلاننیست چیزی غیر بوی گل غذای بلبلان
Qəzəl 5982مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوانعنکبوت رشته طول امل را دل مخوان
Qəzəl 5986با لب او کار دندان می کند سین سخنزین سبب کم حرف افتاده است آن شیرین دهن
Qəzəl 5994از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختنهمچو طفلان هر طرف بهر تماشا تاختن
Qəzəl 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتنورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن
Qəzəl 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتنمی خورم قند از شکست آرزوی خویشتن