Qəzəl 5385

خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعماز ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5389

داغ عالمسوز برگ عیش گردد در دلمشمع ماتم گریه شادی کند در محفلم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5392

شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنماز گرستن تر نگردد دامن پیراهنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5399

چند روزی بر در صبر و تحمل می زنمدست امیدی به دامان توکل می زنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5400

رشته امید را تا چند پیوندم به خلقتا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5402

جرأتی کو تا ز خواب ناز بیدارش کنمساغری چون دولت بیدار در کارش کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5405

چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنمرخنه های جسم را محکم زلخت دل کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5406

چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنمدر زمین شور تا کی تخم خود باطل کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5408

جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنمچند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5410

دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنمبا دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5423

قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنممی روم با آستانش کار یکرو می کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5425

می شود پرشور هروادی که مجنونش منموقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5427

سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شومتا به کی چون خار و خس بازیچه صرصر شوم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5428

هرکه ادراک زلف و روی جانان را به همدید با صبح وطن شام غریبان را به هم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5431

معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهمبحر را در کاسه گرداب جولان می دهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5432

خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهمدر گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5441

ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایملنگر تمکین به این ریگ روان نسپرده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5447

ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایمبارها این شمع را از آب روشن کرده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5456

عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایمخضر را در دام از موج سراب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5458

ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایمبار اول ما بر این آتش کباب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5459

ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5467

ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5471

چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5476

ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیمخرمن خود پاک ما از باد دستی می کنیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5477

دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیمزلف مشکین ترا از دور بویی می کنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5480

گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیمرفته رفته پشت بردیوار منزل می دهیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5489

به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتمز آزادی سخن در حلقه زنجیر می گفتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5494

غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5499

اگر بی‌پرده در گلزار افغان ساز می‌کردمزر گل را سپند شعله آواز می‌کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5501

اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردمهمان در خانه خود کعبه را ادراک می کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq