برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او

بیستون خانه زنبور شود از فرهادکند اگر از دل شیرین نشود تیشه او

از فلک چشم مدارید درستی زنهارکه فتاده است ز طاق دل ما شیشه او

هر که را فکر سر زلف تو بر هم پیچیدشد پریخانه چین خلوت اندیشه او

رخنه در بیضه فولاد کند چون جوهردانه ء خال تو کز دام بود ریشه او

دل هر کس هدف ناوک بیداد تو شدبرق بیرون نتواند رود از بیشه او

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. مرو از راه به دلجویی خالش صائبکه جگرخواری عشاق بود پیشه او

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq