Qəzəl 2909

اگرچه نطق در هر نکته صد تنگ شکر داردولی شهد خموشی در نظر شان دگر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2917

نظربازی که چشم پرخماری در نظر داردهمیشه مستی دنباله داری در نظر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2924

چه غم دیوانه ما از گزند آسمان دارد؟که نیل چشم زخم از جای سنگ کودکان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2929

اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن داردزوحشت برگ برگم داغ غربت در وطن دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2936

سمندر داغها از آتش رخسار او داردکجا یاقوت تاب گرمی بازار او دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2937

زچشم بد خدا آن پاک دامن را نگه داردکه این پروانه گستاخ در فانوس ره دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2945

چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟چه باک از دامن افشانی چراغ طور می دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2947

لب نانی که از دامان سایل باز می داردتوانگر کشتی خود را زساحل باز می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2949

کجا از تیغ سرگرم محبت باک می دارد؟سرعاشق کمند وحدت از فتراک می دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2951

دل بی غم نصیب از نقطه سودا نمی داردکه هرگز آب شیرین عنبر سارا نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2952

هنرور را هنر گرد غم از دل برنمی داردکه پروای لب خشک صدف گوهر نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2957

نظر عاشق به خط زان روی انور برنمی داردبه دود تلخ از آتش دل سمندر برنمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2959

دو روزی بیش جان سنگینی تن بر نمی داردگرانی از گرانجانان فلاخن برنمی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2963

دل رم کرده ناخوش آستین افشاندنی داردنسیم سرد مهری بدورق گراندنی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2970

به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیردچو خار رهگذر هر لحظه دامان دگر گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2972

زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیردنمی داند که آتش زودتر در خار و خس گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2973

دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟فروغ ماه می باید رگ خواب کتان گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2974

زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟مگر جا در حریم او سپند از بهر من گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2975

حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیردنمک در دیده بیدرد رنگ خواب می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2977

سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیردنسیم ساده دل بوی گل از گلزار می گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2979

دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیردشکار خود به چشم بسته این شهباز می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2984

غباری از بیابان جنون بالا نمی گیردکه دل از سینه لیلی ره صحرا نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2985

علایق دامن آزاده ما را نمی گیردکمند رشته مریم مسیحا را نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2987

زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی‌گیردکه آب زندگانی را دل از ظلمت نمی‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2992

چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟چه در دست است دنیا را که پشت پا توانم زد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2997

زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازدزهی ساقی که عالم را به یک پیمانه اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2999

زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟که مسکن نیست بوی پیرهن با کاروان سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3002

محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازددل چون موم را سنگین تر از فولاد می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3005

جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازددهانت سینه ها را مخزن اسرار می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3006

چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازدغباری خانه آیینه را بی‌نور می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq