Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است
Qəzəl 1166در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده استبر سر گنج است پایی کز طلب خوابیده است
Qəzəl 1172دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده استفرصتش بادا که محراب دعا را دیده است
Qəzəl 1178این که روزی بی تردد می رسد افسانه استپنجه کوشش کلید رزق را دندانه است
Qəzəl 1180گردش گردون به چشمم گردش پیمانه استعالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است
Qəzəl 1181هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه استخواب غفلت برده را طبل رحیل افسانه است
Qəzəl 1213محتسب از عاجزی دست سبوی باده بستبشکند دستی که دست مردم افتاده بست!
Qəzəl 1228زلف یار از جلوه خط پریشانی شکستاز غبار لشکر موران سلیمانی شکست
Qəzəl 1243معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟انتظار خضر بردن ای دل فرزانه چیست؟
Qəzəl 1244شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیستشعله جواله این دودمان پیداست کیست
Qəzəl 1260پاره های دل گران بر دیده خونبار نیستجای در چشم است آن کس را که بر دل بار نیست
Qəzəl 1262افسر زرین سر آزاده را در کار نیستنقش عیب کاسه چینی است چون مودار نیست
Qəzəl 1287درگذر زین خاکدان، گرد سپاهی بیش نیستبرشکن افلاک را، طرف کلاهی بیش نیست
Qəzəl 1308دلبر از دل نیست غافل، دل اگر آگاه نیستشاه با تخت است دایم، تخت اگر با شاه نیست
Qəzəl 1317غیر حسرت رزق من زان حسن بی اندازه نیستفتح باب من ازین میخانه جز خمیازه نیست
Qəzəl 1323عشق را دارالامانی چون دل دیوانه نیستگنج را بر دل غبار از صحبت ویرانه نیست
Qəzəl 1325بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشتهر رگم در آستین صد نشتر فولاد داشت
Qəzəl 1330یاد ایامی که دریای مروت جوش داشتهر صدف یک دامن گوهر، طراز گوش داشت
Qəzəl 1353در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشتاز سر دریای چشمم موجه عنبر گذشت
Qəzəl 1393کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفتنافه از ناف غزالان ختن آخر گرفت
Qəzəl 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست
Qəzəl 1489خط نارسته که در لعل لب جانان استهمچو زهری است که در زیر نگین پنهان است
Qəzəl 1490O qədər incədi, baxsan, yanağı al qan olar,Kim ki, bir dəfə görər, gül üzünə heyran olar.
Qəzəl 1499گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است
Qəzəl 1518عمر سرگرمی ارباب هوس کوتاه استرشته زندگی شعله خس کوتاه است
Qəzəl 1571از شناسایی حق لاف زدن، نادانی استقسمت نقش ز نقاش، همین حیرانی است
Qəzəl 1602در سیه خانه افلاک، دل روشن نیستاخگری در ته خاکستر این گلخن نیست
Qəzəl 1618Mey coşan vaxta əgər ki, küpü yerdən qoparar,Məstliyim meyxananın səqfini birdən qoparar.
Qəzəl 1641بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفتآخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت
Qəzəl 1649فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریختکه جای نغمه شرار از زبان بلبل ریخت