Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Tikanlı çöldə görünmə, nə də pərişan ol,Nə nəfsə boynunu əy sən, nə sonra peşman ol.
Qəzəl 5032Zənn eyləmə, əks eyləyər hər yer təranəni,Münbit deyilsə torpaq əgər, səpmə danəni.
Qəzəl 5083آن کس که نشان داد برون از دو جهانشسرگشته تر از تیر هوایی است نشانش
Qəzəl 5109İztirabi-qəlbdən zülfün səhər, şam oynayar,Vəhşi quş düşsə tora, olmaz o, aram, aynayar.
Qəzəl 5140Odlu göz yaşı töküb, ağlama hər yanda, çıraq,Salacaq atəşə pərvanəni pünhanda çıraq.
Qəzəl 5148سخن عشق مدار از دل افگار دریغکه ندارند چراغ از سر بیمار دریغ
Qəzəl 5166ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرفشوید غبار عقل زدل چون شراب حرف
Qəzəl 5183زبان مار بود خار آشیان فراقکه باد جلوه گه برق، خانمان فراق
Qəzəl 5253قدم برون منه از خلوت نهانی دلکه می کنند گرانبارت از گرانی دل
Qəzəl 5280گرچه از دریا به ظاهر چون گهر بگسستهاماز ره پنهان به آن روشنروان پیوستهام
Qəzəl 5350سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتمخشک چون سوزن شدم کاین رشته را سر یافتم
Qəzəl 5359حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدمشاخ خشک کهکشان پربار باشد صبحدم
Qəzəl 5361ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدمبی گره چون رشته گشتم غوطه در گوهر زدم
Qəzəl 5384از دل چون سرمه خود میل آهی می کشمخویش را در گوشه چشم سیاهی می کشم
Qəzəl 5414جسم خاکی را زغفلت چند معماری کنمچند اوقات گرامی صرف گلکاری کنم
Qəzəl 5417از تحمل خصم را چین از جبین وا می کنمبا کلید موم قفل آهنین وامی کنم
Qəzəl 5419پرتو مه را قیاس از نور انجم میکنمدر محیط قطره سیر بحر قلزم میکنم
Qəzəl 5437ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایماز زیان و سود این بازار فارغ گشته ایم
Qəzəl 5594ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیمچو نخل موم با خورشید تابان برنمی آیم
Qəzəl 5700چو بید اگر چه درین باغ بی بر آمده امبه عذر بی ثمری سایه گستر آمده ام
Qəzəl 5704مرا که هست به دل کوه آهن از مردمسبک چگونه توانم گذشتن از مردم
Qəzəl 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هممستند بی شراب ز جام و سبوی هم
Qəzəl 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیمگل را به باغبان خنک وا گذاشتیم
Qəzəl 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من هماندر چشم خصم خاک زند گرد من همان
Qəzəl 6392دایم به یک قرار بود مشت خار منچون آشیان خوش است خزان و بهار من
Qəzəl 6423خونابه درد از دل غم پیشه طلب کنآن باده گلرنگ ازین شیشه طلب کن
Qəzəl 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردناز می نشد چو مینا سرشار تا به گردن
Qəzəl 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی توتیغ می لرزد چو برگ بید در پهلوی تو!
Qəzəl 6527Düşmə sən ardına o sərvi-rəvanın, getmə,Oğrun-oğrun bax ona, vardı ziyanın, getmə.
Qəzəl 6554چشمی که فتاد بر لقای توشد مشرق گوهر از صفای تو