دایم به یک قرار بود مشت خار منچون آشیان خوش است خزان و بهار من

گرد یتیمی گهر آفرینشمبر هیچ دیده بار نباشد غبار من

از ابر، تخم سوخته افسرده تر شودمرهم چه می کند جگر داغدار من

بر روی هم گذاشته ام دست چون صدفگوهر شود یتیم ز جیب و کنار من

چون عقده های آبله از پاک گوهریموقوف زخم خار بود نوبهار من

خوابم بود به دولت بیدار همعنانبر راه کبک خنده زند کوهسار من

کشتی در آب گوهر من کار می کنددریا ترست از گهر آبدار من

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب مرا به باغ و بهار احتیاج نیستباغ و بهار من بود از خارخار من

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar