Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Sən ey könül, dövran ilə biganə ol, biganə ol,Sev qəlbdən ol dilbəri, həmxanə ol, həmxanə ol.
Qəzəl 6605Şərabın şəbnəmi düşmüş mənə bir lalə gətir,Doldurub mey qədəhin, könlümü sən halə gətir.
Qəzəl 6800Ey gözəl, həm meypərəst, həm də qəzəlxan olmusan,O yaman gözdən uzaq, məşhuri-dövran olmusan.
Qəzəl 6889ای آن که دل به ابروی پیوسته بستهایغافل مشو که در ته طاق شکستهای
Qəsidə 1ای سواد عنبرین فامت سویدای زمینمغز خاک از نکهت مشکینلباست خوشهچین
Türki qəzəl 19Min dili-məhzunilə bir tazə qurbanız hələZəxmi-tiri-qəmzəyi-məstinlə bicanız hələ
Pərakəndə şeir 28Güllərə rəng verib çünki vəfadarlığımız,Sərvi heyran eləyib bunca havadarlığımız.
Qəzəl 34Həvəsə tabe o gül üzlü nigar olsun niyə?Bu işıqlı ildırım kolluqda tar olsun niyə?
Qəzəl 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بیبنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را
Qəzəl 62خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور رااز نسیمِ صبح پروا نیست شمعِ طور را
Pərakəndə şeir 90ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیستطوطیان را تخته مشقی به از آیینه نیست
Qəzəl 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
Pərakəndə şeir 91تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت
Qəzəl 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Qəzəl 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را
Qəzəl 105از بلندی مانع گردش شود افلاک راگر زمین بیرون دهد آسودگان خاک را
Qəzəl 147زلف را نبود سرانجامی که میباید مراخط مگر سامان دهد دامی که میباید مرا
Pərakəndə şeir 149ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست
Pərakəndə şeir 154ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟
Pərakəndə şeir 183روی دل این خسته به آن چشم سخنگوستچون عقده مرا چشم به آن گوشه ابروست
Qəzəl 183Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.
Qəzəl 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مراسیل نتواند ز جا کندن ز سنگینی مرا
Pərakəndə şeir 189کاوش مژگان او از بس که دست انداز کردصفحه آیینه را چون سینه شهباز کرد
Pərakəndə şeir 195من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد
Qəzəl 213می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره راچند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟
Qəzəl 214Qoy qopardım mən, atım dərd dolu qəlbi sinədən,Kimdi od parçasına sinəsini məskən edən?
Pərakəndə şeir 217ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند
Pərakəndə şeir 238خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارداگر از پا درآید پشت بر دیوار نگذارد
Qəzəl 250حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما
Qəzəl 262Qəlbin hər bir mətləbin həmxanədə biz tapmışıq,Şam yanıbdır, nurunu pərvanədə biz tapmışıq.