Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نغمه آرام از من دیوانه میسازد جداخواب را از دیده این افسانه میسازد جدا
Türki qəzəl 3Eldən çıxaram zülfi-pərişanını görgəc,İşdən gedərəm sərvi-xüramanını görgəc.
Qəzəl 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا
Pərakəndə şeir 7چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟
Qəzəl 8گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا
Qəsidə 11منت ایزد را که از لطف خدای مستعانعالم افسرده شد از باد نوروزی جوان
Pərakəndə şeir 13تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما
Qəzəl 13چشمِ روشن میدهد از کف دلِ بیتاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را
Qəzəl 14میتوان در زلفِ او دیدن دلِ بیتاب راپردهپوشی چون کند شب گوهرِ شبتاب را
Qəsidə 16زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتابمهره گل را دهد تشریف گوهر ماهتاب
Pərakəndə şeir 26رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ماپنجه در پنجه الماس کند تیشه ما
Pərakəndə şeir 27صیقلی می شود از زخم زبان سینه مادم شمشیر بود صیقل آیینه ما
Qəzəl 28خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟
Pərakəndə şeir 29زهی رخ تو نموداری از بهشت خدانهال قد تو برهان عالم بالا
Qəsidə 29می شود جان تازه از بوی بهار زنده رودزنده می گردد دل از سیر کنار زنده رود
Pərakəndə şeir 33غافل مشو ز رتبه شوق بلند مااز ساق عرش (حلقه) رباید کمند ما
Pərakəndə şeir 34قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما
Qəsidə 35کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف استصیقل دلها هوای بی غبار اشرف است
Qəsidə 44اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم
Qəzəl 45ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را
Qəzəl 46ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمیسازد خطِ استاد را
Pərakəndə şeir 60چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را
Pərakəndə şeir 64کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
Qəzəl 66وصفِ زلفِ یار عاجز میکند تقریر رادوریِ این راه، کوته میکند شبگیر را
Qəzəl 69چربنرمی میکند کوتهزبان شمشیر راسخترویی میشود سنگِ فِسان شمشیر را
Qəzəl 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Pərakəndə şeir 75دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است
Qəzəl 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
Pərakəndə şeir 85بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشستچین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست
Qəzəl 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را