Pərakəndə şeir 316

اگر ابروی تو محراب نمازم گرددکعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 318

عیب در چشم و دل پاک هنر می‌گرددکف بی‌مغز درین بحر گهر می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 319

دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 323

ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان داردگریه من نمک طرز ز طوفان دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 322

که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 326

چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟لب اعجاز کی این خنده شیرین دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 328

به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 334

نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 338

اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما راجوانمردست درد عشق، پیدا می‌کند ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 340

نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 345

درین ریاض کسی خوشه اش دو سر داردکه غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 346

کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 349

اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 352

به آه سرد دل خود دو نیم باید کردچو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 351

بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 356

ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 357

ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 361

خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 364

به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 368

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 379

عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟پیش خورشید صف آرایی شبنم چه کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 380

آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 382

باده ای را نپرستم که خرابم نکندگرد آن شمع نگردم که کبابم نکند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 382

نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق رابود زخم نمایان، گر دهانی هست عاشق را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 383

نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق راکه باغ دلگشایی نیست غیر از یار عاشق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 386

سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 393

ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم راسبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 395

اول به ظالمان اثر ظلم می رسدپیش از هدف همیشه کمان ناله می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 397

این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 400

خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود

Saib Təbrizi1 dəq