Pərakəndə şeir 401

(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 403

آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 406

از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 405

چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 412

به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 414

نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان راتپیدن مشق پروازست دلهای پریشان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 417

رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 418

گفتار او غم از دل ناکام می برداین قند سوده تلخی بادام می برد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 417

ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 419

تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 419

متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن راکه خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 421

کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 422

به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون راکه ناز خیمه لیلی است در سر، داغ مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 425

آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 426

خالش بلای جان ز خط مشکبار شدپرهیز ازان ستاره که دنباله دار شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 427

بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 430

چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو راکه عاشق مد احسان می شمارد چین ابرو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 432

این ریش پروران که گرفتار شانه اندغافل که صد خدنگ بلا را نشانه اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 439

ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی رابه طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 444

جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 445

تا صدق طلب خضر من آبله پا بودهر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 445

نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی راکه شبنم دیده شورست گلزار معانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 448

کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟کدام گوشه که چشمم گلی در آب ندارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 449

عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزدکه تیر راست رو از صحبت کمان بگریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 448

زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی رابه قدر فلس باشد خار زیر پوست ماهی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 456

نه هر دل جای سودای تو باشددلی کز جا رود جای تو باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 458

ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بیناکه ماه از نور خورشید بلند اختر شود بینا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 460

آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 461

مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب‌هاکه باشد بادبان کشتی دل دامن شب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq