Qəzəl 2394

لعل می از جام زر در سنگ خارا می خوردآدمی خون در تلاش رزق بیجا می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2402

غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پروردیوسف ما گرگ را در پیرهن می‌پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2406

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزدغوطه در سرچشمه خورشید چون عیسی نزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2410

بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسدکف به اندک سعیی از دریا به ساحل می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2413

از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شدناله زنجیر، خوابم را صدای آب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2426

تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شدراهرو آسوده گردد راه چون پیموده شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2428

بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شدجوهر تیغ زبانم موی آتش دیده شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2429

دل پریشان از پریشان گردی نظاره شداز ورق گردانی آخر مصحفم سی پاره شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2436

از تماشایی صفای روی جانان کم نشدعالمی گل چید و برگی زین گلستان کم نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2438

هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشداز لب یاقوتیی دندان من خونین نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2448

کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟شمع در راه نسیم صبح گردن می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2453

آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفدسهل باشد غنچه گل بشکفد یا نشکفد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2454

حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکدپاکدامانی چون شبنم از رخ گل می‌چکد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2457

شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاندخوشه ای برداشت هر کس دانه ای اینجا فشاند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2461

از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماندروی مه ناشسته در سرچشمه خورشید ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2462

عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماندبس که پر زد درقفس این مرغ از پرواز ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2470

اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اندگوشه دامان به دامان توکل بسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2473

بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اندتو گمان داری که از بهر بیانت داده اند

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2474

ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اندگریه ای سوزانتر از اشک کبابم داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2485

از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2489

از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلندمهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2495

لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2496

اهل همت جنس خواری را به عزت می خرندخاک راه را از تهیدستان به قیمت می خرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2499

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2500

جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زندابر چون بی‌آب شد بر قلب دریا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2504

هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زندآستین بر شعله آواز بلبل می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2508

دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا می‌کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2509

می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2516

هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2524

خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کندزور این می را مگر بیهوشدارو کم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq