Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
غیر حسرت رزق من زان حسن بی اندازه نیستفتح باب من ازین میخانه جز خمیازه نیست
Qəzəl 1321سرو مینا را تذروی بهتر از پیمانه نیستشمع را در بزم دلسوزی به از پروانه نیست
Qəzəl 1323عشق را دارالامانی چون دل دیوانه نیستگنج را بر دل غبار از صحبت ویرانه نیست
Qəzəl 1330یاد ایامی که دریای مروت جوش داشتهر صدف یک دامن گوهر، طراز گوش داشت
Qəzəl 1353در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشتاز سر دریای چشمم موجه عنبر گذشت
Qəzəl 1371آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفتکی به تنگ شکر از تاراج خیل مور رفت؟
Qəzəl 1393کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفتنافه از ناف غزالان ختن آخر گرفت
Qəzəl 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست
Qəzəl 1489خط نارسته که در لعل لب جانان استهمچو زهری است که در زیر نگین پنهان است
Qəzəl 1490O qədər incədi, baxsan, yanağı al qan olar,Kim ki, bir dəfə görər, gül üzünə heyran olar.
Qəzəl 1499گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است
Qəzəl 1509Əql bir körpə fidandır ki, xəzan qəmdir ona,Eşq bir sərvidi, güllər hamı həmdəmdir ona.
Qəzəl 1553حاصل دولت دنیا همه غفلت بوده استپرده خواب، سراپرده دولت بوده است
Qəzəl 1571از شناسایی حق لاف زدن، نادانی استقسمت نقش ز نقاش، همین حیرانی است
Qəzəl 1609برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیستدولت ابر بهار گذران اینهمه نیست
Qəzəl 1618Mey coşan vaxta əgər ki, küpü yerdən qoparar,Məstliyim meyxananın səqfini birdən qoparar.
Qəzəl 1649فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریختکه جای نغمه شرار از زبان بلبل ریخت
Qəzəl 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان استز چشم شیر، نیستان من چراغان است
Qəzəl 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان استز کعبه روی به هر سو کنی بیابان است
Qəzəl 1731Şərabın köhnəsi çün ruhi-rəvanımdır mənim.O mənim həmsöhbətim, pirim, cavanımdır mənim.
Qəzəl 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی استقماش چهره او با نقاب هر دو یکی است
Qəzəl 1806به می طرف شدن آیین هوشیاران نیستبه قلب شعله زدن کار نی سواران نیست
Qəzəl 1828Yüz heyif, keçdi zaman, gül kimi canan soldu,Baharın fəsli ötüb, gül də pərişan oldu.
Qəzəl 1845زمانه را گل روی تو در بهار گرفتبهشت را خط سبز تو در کنار گرفت
Qəzəl 1848ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت
Qəzəl 1891پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست
Qəzəl 1965آتش به مغزم از می احمر گرفته استاین پنبه از فروغ گهر درگرفته است
Qəzəl 1978خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Qəzəl 1994Bizə bu eşq qəmindən də böyük, söylə, nə var?Mənim ümman qəmimə kim deyir ümmana sığar?
Qəzəl 1996ابر بهار گلشن رخسار، آینه استآتش فروز شعله دیدار، آینه است