Qəzəl 1317

غیر حسرت رزق من زان حسن بی اندازه نیستفتح باب من ازین میخانه جز خمیازه نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1321

سرو مینا را تذروی بهتر از پیمانه نیستشمع را در بزم دلسوزی به از پروانه نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1323

عشق را دارالامانی چون دل دیوانه نیستگنج را بر دل غبار از صحبت ویرانه نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1330

یاد ایامی که دریای مروت جوش داشتهر صدف یک دامن گوهر، طراز گوش داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1353

در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشتاز سر دریای چشمم موجه عنبر گذشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1371

آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفتکی به تنگ شکر از تاراج خیل مور رفت؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1393

کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفتنافه از ناف غزالان ختن آخر گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1422

خط نارسته ازان چهره گلگون پیداستمشک خالص شدن از صافی این خون پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1489

خط نارسته که در لعل لب جانان استهمچو زهری است که در زیر نگین پنهان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1490

O qədər incədi, baxsan, yanağı al qan olar,Kim ki, bir dəfə görər, gül üzünə heyran olar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1499

گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1509

Əql bir körpə fidandır ki, xəzan qəmdir ona,Eşq bir sərvidi, güllər hamı həmdəmdir ona.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1553

حاصل دولت دنیا همه غفلت بوده استپرده خواب، سراپرده دولت بوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1571

از شناسایی حق لاف زدن، نادانی استقسمت نقش ز نقاش، همین حیرانی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1609

برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیستدولت ابر بهار گذران اینهمه نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1618

Mey coşan vaxta əgər ki, küpü yerdən qoparar,Məstliyim meyxananın səqfini birdən qoparar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1649

فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریختکه جای نغمه شرار از زبان بلبل ریخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1719

ز داغ، سینه پر تیر من گلستان استز چشم شیر، نیستان من چراغان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1721

به غیر دل همه عالم سراب حرمان استز کعبه روی به هر سو کنی بیابان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1731

Şərabın köhnəsi çün ruhi-rəvanımdır mənim.O mənim həmsöhbətim, pirim, cavanımdır mənim.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1769

مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی استقماش چهره او با نقاب هر دو یکی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1806

به می طرف شدن آیین هوشیاران نیستبه قلب شعله زدن کار نی سواران نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1828

Yüz heyif, keçdi zaman, gül kimi canan soldu,Baharın fəsli ötüb, gül də pərişan oldu.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1845

زمانه را گل روی تو در بهار گرفتبهشت را خط سبز تو در کنار گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1848

ز نوبهار جهان زینت تمام گرفتشکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1891

پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1965

آتش به مغزم از می احمر گرفته استاین پنبه از فروغ گهر درگرفته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1978

خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1994

Bizə bu eşq qəmindən də böyük, söylə, nə var?Mənim ümman qəmimə kim deyir ümmana sığar?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1996

ابر بهار گلشن رخسار، آینه استآتش فروز شعله دیدار، آینه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq