هزار حیف که دوران خط یار گذشتشکست رنگ گل و حسن نوبهار گذشت

چنان سیاهی خط تنگ کرد دایره راکه حسن، همچو نسیم از بنفشه زار گذشت

حذر ز سایه مژگان خویشتن می کردز جوش خط چه بر آن آتشین عذار گذشت

تو وعده می دهی و حسن بر جناح سفرتو روز می گذرانی و روزگار گذشت

گهر به چشم صدف در کمین ریختن استمگر حدیثی ازان در شاهوار گذشت؟

در آتشم چون گل از برگ خود، خوشا سر دارکه نوبهار و خزانش به یک قرار گذشت

غبار خاطر ازین بیشتر نمی باشدکه از خرابه من سیل باوقار گذشت

چه سود لوح مزارم ز خشت خم کردن؟مرا که عمر به خمیازه و خمار گذشت

ز روزگار جوانی خبر چه می پرسی؟چو برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. یکی است مرتبه صدر و آستان پیششکسی که همچو تو صائب ز اعتبار گذشت

Yüz heyif, keçdi zaman, gül kimi canan soldu,Baharın fəsli ötüb, gül də pərişan oldu.

O qara xal elə yandırdı ki, öz dairəsin,Kim ona baxdı, inan, qəlbinə atəş saldı.

Kirpiyin kölgəsi incitdi yarın gül üzünü,O bahar göyləri tək nərgizi gözlər doldu.

Bundan artıqmı olar qəm, bu elə bəsdi mənə,Çün xarab olmuş evim sellər axan bir yoldu.

Faydası yoxdu məzarım başına lövhə vurub,Yazalar ki, günahım yoxsa, savabım boldu.

Gəl yada salma nahaq bir də cavanlıq dəmini,İldırım tək çaxaraq, göydə yanıb məhv oldu.

Sən mənə vədə verirsən, beləcə ömr keçir,O gözəllik yolunun səmti, de, sağdı, soldu?

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saibə birdi o yarın otağı, astanasıEtibarı yox isə, sərv mənimçin koldu.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq