Qəzəl 5981

مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنانسنگ خارا لعل شد در صلب کان ما همچنان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6008

راز را در سینه دشوارست پنهان داشتنورنه آسان است اخگر در گریبان داشتن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6033

باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدنغوطه در دریای بی گوهر نمی باید زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6047

از سرانجام سفر غافل نمی باید شدندل نهاد عمر مستعجل نمی باید شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6051

عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدنبی گره چون موجه آب بقا خواهم شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6087

Dost olub düşmənim ilə, onu şən eləmə,Bu yanan qəlbimi, kim söylədi, abad eləmə?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6094

دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6116

نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان مناز پشیمانی دل خود می خورد مهمان من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6119

پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6155

ناله ما سینه چاک از سینه می آید برونگوهر ما سفته از گنجینه می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6156

عقل پوچ از عهده سودا نمی آید برونپنبه از تسخیر این مینا نمی آید برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6196

عنان مصلحت در عشق می باید رها کردنندارد حاصلی در بحر بی ساحل شنا کردن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6202

ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردنبه چاکی ینه را صحرای محشر می توان کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6294

ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرونچون گل از دست تو بی خواست زر آید بیرون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6314

سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتنبود به گوش گران حرف بی صدا گفتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6315

به درد و داغ توان گشت کامیاب سخنبه قدر گریه و آه است آب و تاب سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6324

خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6334

شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6342

به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخربه جز سیاهی دل موی را خضاب مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6364

چند ای دل غمین به مداران گریستن؟عیب است قطره قطره ز دریا گریستن

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6397

دل می برد ز قند مکرر کلام مننی می کند به ناخن شکر کلام من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6403

شد خشک از گشودن لب آبروی منآخر چو غنچه جام تهی شد سبوی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6409

هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6416

صاف است به گردون دل بی کینه مستانزنگار نگیرد به خود آیینه مستان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6434

اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6435

دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهانامروز خوش قماشی ختم است بر صفاهان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6438

ای خطت رهنمای سوختگانلب لعلت دوای سوختگان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6472

از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟پیش یکدیگر نظربازند سر تا پای تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6530

خطت که رفت در بغل هاله ماه ازوپوشیده است کعبه پلاس سیاه ازو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6537

از بس که سرکش است قد چون نهال تودر آب هم نگون ننماید مثال تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq