Qəzəl 263

راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ماآب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 265

ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتدز آه صبح، خورشید از هوای خود نمی افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 266

مصفا چون شود دل در غبار تن نمی‌گنجدکه چون شد صیقلی آیینه در گلخن نمی‌گنجد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 267

شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجدمحیط بیکران در تنگنای جو نمی گنجد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 267

با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ماهمچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 269

دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 270

از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 284

خون دل را باده گلفام می دانیم ماآه را خوشتر ز خط جام می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 292

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 296

راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 298

اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالشهمان از حرص، چین بر جبهه فغفور می ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 299

گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 298

زخم پنهانم اگر بیرون دهد خوناب‌هارنگ خون پیدا کند در صلب گوهر آب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 300

ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارهاگل ز سودای رخت افتاده در بازارها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 303

حجاب بی‌زبانم رخصت گفتار می‌خواهدبرات بوسه‌ای زان لعل شکربار می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 308

متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیااز شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Pərakəndə şeir 314

زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟مگر از شانه به فکر دل صد چاک افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 315

چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجابه دامن از ندامت قطره چندی ببار اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 318

فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجاکه از درویش، همت می کند دریوزه شاه اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 322

هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 321

مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیداکه خط سبز از آن لبهای جان پرور شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 330

سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا راکه نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 333

چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 336

چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 339

سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آیدراز غیب است که از پرده به در می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 344

کجا دماغ تو گرم از شراب می‌گردد؟که می ز شرم نگاه تو آب می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 343

نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما راز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 347

سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروان‌ها را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 355

مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 359

غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq