Pərakəndə şeir 362

شکسته بند قناعت مرا دهان بسته استهمانیم که مرادم ز استخوان باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 365

خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 369

ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 375

ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 376

سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 379

چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 385

معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 389

(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 392

ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 393

تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 394

چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 394

نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 400

نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 408

گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 411

هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 413

تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 415

زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 421

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 423

نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 430

مردم ز حد خویش برون پا نهاده‌اندراه هزار تفرقه بر خود گشاده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 429

اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 432

تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو رانباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 437

مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 443

کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟یوسف نه عزیز است که در چاه گذارند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 453

ره به فروغ رخش نقاب نگیردابر تنک پیش آفتاب نگیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 457

هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شودهر که فرو خورد اشک مخزن گوهر شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 464

با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟در روز ابر، بال هما را چه اعتبار؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 465

درویش خامش است ز مبرم کشنده تراز پشه هاست پشه خاکی گزنده تر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 465

مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌هاکه وسعت رفت از دست و دل مردم به منزل‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 470

ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌هاکه می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq