Qəzəl 5435

ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایمقطره خود را به دریای بقا پیوسته ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5443

ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایمزهر را بسیار از یک خنده شکر کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5444

رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاستما نه از راه بخیلی رد سایل کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5445

ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایمچشم شور خلق را بر خویش زمزم کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5452

ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایمآستنی چون شاخ گل بر نوبهار افشانده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5453

ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایمآستین چون شعله بر دود و شرار افشانده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5457

روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایمتا ز روی شاهد معنی نقاب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5470

گرد باد دامن صحرای بی سامانیمهیچ کس را دل نمی سوزد به سرگردانیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5473

مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیمشیشه را سرو کنار چشمه کوثر کنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5479

گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویمپیشتر از برق رفتاران به منزل می رویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5495

نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردمتماشای فروغ گوهر نایاب خود کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5510

نیم نومید از عقبی گر از دنیا گره خوردمدر آنجا باز خواهم شد اگر اینجا گره خوردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5517

ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدمز روی تلخ دریا دامن از وصل گهر چیدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5523

به ظاهر گرچه مهری بر لب خاموش خود دارمحباب آسا محیطی در ته سرپوش خود دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5531

امید چرب نرمی از خسیسان جهان دارمچه مجنونم که چشم روغن از ریگ روان دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5532

شبستان جهان را روش از صدق بیان دارمکه من از راستی چون شمع آتش در دهان دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5552

از آن چون زلف ماتم دیدگان ژولیده زنجیرمکه چون برگ خزان دیده است روز دست تدبیرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5556

ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزمز مهد غنچه چون گل با دل صد چاک بر خیزم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5557

ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می‌ترسمهمه از مار و من از مهره این مار می‌ترسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5589

نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهمسرآزاده ای چون سرو ازین گلزار می خواهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5593

زمین کان نمک گردیده است از شور سودایمبه جای گرد مجنون خیزداز دامان صحرایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5600

از نهانخانه عصمت به تماشا بخرامآهوان چشم به راهند به صحرا بخرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5604

تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5613

عالم بیخبری بود بهشت آبادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5616

عمرها تربیت دیده بینا کردمتا ترا یک نظر از دور تماشا کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5623

چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟نخل مومین به هواداری اخگر بندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5624

شفق آلود شراب است مگر دستارم؟که فتاده است به پا همچو سحر دستارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5627

جگری تشنه تر از وادی محشر دارمدم آبی طمع از ساقی کوثر دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5630

جگری سوخته چون لاله ایمن دارمچون نسوزم، که سر داغ به دامن دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5632

کرده ام نذر که از دست سبو نگذارمجانب باده گلرنگ فرو نگذارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq