Qəzəl 218

هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامی‌دهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 219

دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 229

ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آردز سر تا نگذرد غواص، گوهر برنمی آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 232

صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 235

چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 242

چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ماپیچ و تاب بی قراری ها بود مکتوب ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 244

با دلم آتش نگاهی دستبازی می کندبرق با عاجز گیاهی دستبازی می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 247

از ته دل نیست در میخانه استغفار ماخوابها در پرده دارد دیده بیدار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 254

در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رودخانه چون شد تنگ، صاحبخانه بیرون می رود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 256

دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می‌شودشمع ما خاموش از دست حمایت می‌شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 257

گنج در ویرانه من مار ارقم می‌شودزعفران در سینه من ریشه غم می‌شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 260

عشوه ها از طالع ناساز می باید کشیدبا کمال بی نیازی ناز می باید کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 272

از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 280

کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشانکه بر مبلغ فزاید از تواضع آنچه کم سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 283

نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازدکه سوهان تیغ ناهموار را آیینه می سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 282

بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ماخضر را شمشیر زهرآلود می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 284

بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازدز چشم افتاده دام تو با گلشن نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 285

گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 286

نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 289

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 293

دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 311

(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 312

آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 313

(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 313

نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجاسر تسلیم هر کس می نهد سر می برد اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 317

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 320

بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 329

رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 329

ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq