Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامیدهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را
Qəzəl 219دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را
Pərakəndə şeir 229ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آردز سر تا نگذرد غواص، گوهر برنمی آرد
Qəzəl 232صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را
Qəzəl 235چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را
Qəzəl 242چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ماپیچ و تاب بی قراری ها بود مکتوب ما
Pərakəndə şeir 244با دلم آتش نگاهی دستبازی می کندبرق با عاجز گیاهی دستبازی می کند
Qəzəl 247از ته دل نیست در میخانه استغفار ماخوابها در پرده دارد دیده بیدار ما
Pərakəndə şeir 254در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رودخانه چون شد تنگ، صاحبخانه بیرون می رود
Pərakəndə şeir 256دل سیاه ارباب غیرت را ز منت میشودشمع ما خاموش از دست حمایت میشود
Pərakəndə şeir 257گنج در ویرانه من مار ارقم میشودزعفران در سینه من ریشه غم میشود
Pərakəndə şeir 260عشوه ها از طالع ناساز می باید کشیدبا کمال بی نیازی ناز می باید کشید
Qəzəl 272از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما
Pərakəndə şeir 280کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشانکه بر مبلغ فزاید از تواضع آنچه کم سازد
Pərakəndə şeir 283نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازدکه سوهان تیغ ناهموار را آیینه می سازد
Qəzəl 282بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ماخضر را شمشیر زهرآلود می دانیم ما
Pərakəndə şeir 284بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازدز چشم افتاده دام تو با گلشن نمی سازد
Qəzəl 285گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما
Qəzəl 286نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما
Qəzəl 289تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما
Qəzəl 293دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما
Pərakəndə şeir 311(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)
Pərakəndə şeir 312آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد
Pərakəndə şeir 313(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)
Qəzəl 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجاسر تسلیم هر کس می نهد سر می برد اینجا
Qəzəl 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا
Qəzəl 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا
Pərakəndə şeir 320بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد
Pərakəndə şeir 329رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد
Qəzəl 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا