Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟که هر موج خطر قفلی است بر گنجینه دریا
Pərakəndə şeir 478آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش
Qəzəl 484نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را
Pərakəndə şeir 486هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص
Qəzəl 486می شود راز دل از جبهه نمایان ما رانیست چون آینه پوشیده و پنهان ما را
Pərakəndə şeir 490بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل
Qəzəl 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را
Qəzəl 503راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را
Pərakəndə şeir 505ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریمچین جوهر از جبین تیغ بیرون می بریم
Pərakəndə şeir 507ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستمتو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم
Pərakəndə şeir 511نمی کردم به نیرنگ خزان ترک وفاداریاگر روی دلی از غنچه این باغ می دیدم
Qəzəl 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را
Qəzəl 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا
Qəzəl 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا
Pərakəndə şeir 523برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیمبه عالمی که در او رنگ نیست چنگ زدیم
Pərakəndə şeir 524کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟به راه دام تو در خاک چند دام کنیم؟
Qəzəl 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا
Pərakəndə şeir 527صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنمدر خون صد بهار روم تا خزان کنم
Qəzəl 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Pərakəndə şeir 539گرم نصیحت دل دیوانه خودیمسنگیم و در کمینگه پیمانه خودیم
Qəzəl 545شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را
Pərakəndə şeir 548درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من
Pərakəndə şeir 549از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
Pərakəndə şeir 551نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من
Qəzəl 554نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را
Qəzəl 555چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را
Pərakəndə şeir 557به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن
Pərakəndə şeir 558بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Pərakəndə şeir 561راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 562نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون