Qəzəl 1333

شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشتشمع پیش چشم دست از شهپر پروانه داشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1337

طفل بازیگوش ما زین خاکدان دل برنداشتدست در مهد لحد از مهره گل برنداشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1342

تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشترعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1343

زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشترو به مرگ از قبله آن تیغ گرداندن نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1345

دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشتهرگز این بی حاصل از ایام، سامانی نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1346

هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشتهر که دست افشاند بر جان، پای در منزل گذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1354

همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشتکعبه را گم کرد هر کس بی خبر از دل گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1359

عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشتاز چنان حیرت فرا سروی چسان این جو گذشت؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1360

مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشتاز تهی مغزی حیاتم در سبکساری گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1365

هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لن‌ترانی لذتِ دیدار یافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1369

تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1379

سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1383

جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1385

مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1389

در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفتچون گرفتی، کین کس در دل نمی‌باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1395

خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفتدیو از دست سلیمان عاقبت خاتم گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1402

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1413

تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1442

میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1452

نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1454

از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1456

در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1460

در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرستمی دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1462

لب لعلت ز می ناب رباینده ترستچشم مخمور تو از خواب رباینده ترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1463

به تماشای تو از هر مژه راه دگرستهر بن موی کمینگاه نگاه دگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1469

زاده بد گهر از پاک گهر ممتازستمگس سگ ز مگسهای دگر ممتازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1472

خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش استاین سرایی است که در بسته و معمور خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1474

نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1479

در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq