Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Köksüm dağını taci-Firiduna vermərəm,Üryan tənimi ətləsi-gərduna vermərəm.
Qəzəl 6084در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکندر زمین عاریت چون غافلان منزل مکن
Qəzəl 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من هماندر چشم خصم خاک زند گرد من همان
Qəzəl 6378Ya ürəklə ələ al camı, meyə hörmət elə,Ya da heç meyxanaya basma qədəm, möhlət elə.
Qəzəl 6392دایم به یک قرار بود مشت خار منچون آشیان خوش است خزان و بهار من
Qəzəl 6423خونابه درد از دل غم پیشه طلب کنآن باده گلرنگ ازین شیشه طلب کن
Qəzəl 6436چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردناز می نشد چو مینا سرشار تا به گردن
Qəzəl 6529شد خط مشکبار عیان از عذار اوجوهرنما شد آینه بی غبار او
Qəzəl 6690دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکییا چو سر زد در زمان دهقان درودی کاشکی
Qəzəl 6751اگر چون نرگس نادیده بر کف جام زر داریهمان بر خرده گل از تهی چشمی نظر داری
Qəzəl 6872نیی که جیب و کنار از شکر کند خالیبه ناله صد دل خونین جگر کند خالی
Qəzəl 6928کوچکدلی است مایه تسخیر عالمیآفاق را گرفت سلیمان به خاتمی
Qəzəl 6972گر بگذری ز هستی آرام جان بیابیگر خط کشی به عالم خط امان بیابی
Pərakəndə şeir 4سرگرانی مانع است از آمدن تیر تراانتظار تیر خواهد کشت نخجیر ترا
Pərakəndə şeir 5تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش رانشکنم از چشمه کوثر خمار خویش را
Pərakəndə şeir 6آتش افروز جنون شد دامن صحرا مراطشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا
Pərakəndə şeir 9بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمامصحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را
Türki qəzəl 10Tutulmuş könlümü cam ilə şadan eyləmək olmaz,Əl ilən püstənin ağzını xəndan eyləmək olmaz.
Qəzəl 12نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب رامانع از گردش نگردد خار و خس گرداب را
Qəsidə 15بس که شد تفسیده عالم از فروغ آفتابچون پر پروانه می سوزد کتان در ماهتاب
Pərakəndə şeir 16یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما راحمایت کرد مور از برق آفت خرمن ما را
Türki qəzəl 19Min dili-məhzunilə bir tazə qurbanız hələZəxmi-tiri-qəmzəyi-məstinlə bicanız hələ
Qəzəl 24سخت میخواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو راهر قدر افشردهای دل را، بیفشارم تو را
Qəsidə 37این چنین هجران اگر دارد مرا در پیچ و تابزود خواهد خیمه عمرم شدن کوته طناب
Qəsidə 38تذرو بال فشان گردد از غبار بسنترود بهار به گرد از گل عذار بسنت
Qəzəl 38در هوای کامِ دنیا میفشانی جان چرا؟میکنی در راه بت صیدِ حرم قربان چرا؟
Qəsidə 41خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارشکه ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خارش
Qəzəl 50دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟زآتشِ سوزان عنانداری نیاید دود را
Pərakəndə şeir 51چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا
Qəzəl 52از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید راتکمه از شبنم مکن پیراهنِ خورشید را