Qəzəl 3086

غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشدرم آهوی مشکین از غزالان بیشتر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3089

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشدکه شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3093

خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشدخوشا چاکی که چون خرما به جیب استخوان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3094

مرا دوری به جای خویش با آن سیمتن باشداگر صد سال چون آیینه در آغوش من باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3116

صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشدشود ماتم سرا عالم چو دل غمناک می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3117

گرفتاری به قدر رشته آمال می باشددلی کز آرزو شد پاک فارغبال می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3123

دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشدکه گوش امن در دریای بی لنگر نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3126

گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشدپریزادی بغیر از چشم خوش مژگان نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3136

نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمدکه عیسی از ره افتادگی گردون سوار آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3139

زمین و آسمان از ناله من در خروش آمدنشست از جوش دریا، سینه من تا به جوش آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3145

به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمدبه جوی عمر، آب رفته من باز می آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3160

اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاندغبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3162

نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین رویددر آن کشور که باشد غمگساری غم کجا ماند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3165

نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماندگهر سیراب چون گردید در دریا نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3167

زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماندحضور خانه در بسته از جنت نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3171

دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماندندارد گرچه اصلی این خبر پنهان نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3175

رخ بهبود کار خویش آن غافل چسان بیند؟که بردارد زیوسف چشم و راه کاروان بیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3176

همین سرگشتگی چشم حریص از مال می بیندچه آسایش زخرمن دیده غربال می بیند؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3178

زحیرت عاشق از نظاره اغیار گل چیندکه بلبل مست چون شد از در و دیوار گل چیند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3184

به همت کشتی تن را شکستم تا چه پیش آیددرین دریای بی پایان نشستم تا چه پیش آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3188

کجا آسان زقید جسم پای دل برون آید؟نپوسد دانه تا در خاک کی از گل برون آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3189

به امید چه از تن غافلان را جان برون آید؟به کشتن می رود چون خونی از زندان برون آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3197

درین صحرا که یارب از پی نخجیر می‌آید؟که آهو بی‌محابا در پناه شیر می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3200

شود پاک از گنه هر کس به کوی عشق می آیدکه آن دریای بی پایان به جوی عشق می آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3201

که بر بالین من با قامت چالاک می آید؟که آه از سینه ام بیرون گریبان چاک می آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3202

به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟به دور ما می لعلی برون از سنگ می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3206

بغیر از دل مصاف عشق دیگر از که می آید؟زدن بر قلب آتش چون سمندر از که می آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3208

گران گشتم به چشمش بس که رفتم بی‌طلب سویشمرا از پای نافرمان چه‌ها بر سر نمی‌آید!

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3211

ز مغز من به صهبا خشکی غم برنمی آیدرسانم گر به آب این خاک را، نم برنمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3213

خیال او به تدبیر از دل من برنمی‌آیدکه هرگز خارخار از دل به سوزن برنمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq