Qəzəl 5311

چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5313

بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5314

بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌امجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5316

مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگهرکه می‌سازد درین محفل ز خود بیگانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5317

نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه‌امدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5318

در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5322

بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه اممی شمارد زنگ کلفت را بهار آیینه ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5323

کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه امنیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5327

از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5329

راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستمبوسه واری جا درآن کنج دهن می خواستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5330

من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستمبی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5331

گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستمدست در گل دارم اما پای در گل نیستم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5332

گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستمجوهر تیغم ز پیچ و تاب درهم نیستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5338

در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیقمشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5340

یاد ایامی که رو برروی جانان داشتمآبرویی همچو شبنم در گلستان داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5341

گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتمپای چون کوه از گرانسنگی به دامن داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5342

یاد ایامی که پیش او وجودی داشتمدر حریم او ره گفت و شنودی داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5343

یاد ایامی که در دل خار خاری داشتمدر جگر چون لاله داغ گلعذاری داشتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5344

گر به ملک بیخودی امید جامی داشتممی شدم بیرون ز خود چندان که پا می داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5345

از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتممی زدم بر بخت خود پایی که بر می داشتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5368

شست نقش انجم از افلاک مژگان ترمابر شد مستغنی از دریا ز آب گوهرم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5373

گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشمروی آتشناک او خوناب می آرد به چشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5376

تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشماستخوانم توتیا شد، چند بار دل کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5388

خط نمی سازد طراوت زان سمن رخسار کمآبروی گل نمی گردد ز قرب خارکم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5397

تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنمهر که را در جوهرم حرفی بود سر می زنم! در

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5430

ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هممی نهند از دوستی زنجیرها بر پای هم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5439

ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایمعکس خورشیدیم در آب روان افتاده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5448

ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایمدست ازین نه خرقه در گهواره بیرون کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5461

ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایماز گزند خار و منع باغبان آسوده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5468

ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیماز غم و شادی و نوروز و محرم فارغیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq